ΠΟΝΑΩ ΠΟΛΥ!

Νιώθω τον πόνο να διαλύει την καρδιά μου. Χρειάζομαι βοήθεια...”

Πονάω πολύ! Νιώθω τον πόνο να διαλύει την καρδιά μου. Χρειάζομαι βοήθεια... γιατί νιώθω πως αυτή τη φορά δεν θα το ξεπεράσω. Έχω ξεκινήσει ήδη ψυχοθεραπεία. Ίσως άργησα πολύ...

Πριν 5 χρόνια γνώρισα ένα αγόρι. Ήταν οικογενειακός φίλος μας, αλλά είχα χρόνια να τον δω και να με δει. Ερωτευθήκαμε αμέσως και μετά από ένα μήνα ήμασταν μαζί. Μόνο που οι γλύκες δεν κράτησαν πολύ.

Ένα χρόνο είχαμε σχέση στα κρυφά, αλλά συνέχεια τσακωνόμασταν για ένα συγκεκριμένο θέμα: Εγώ ήθελα να είμαστε φανερά μαζί, ενώ εκείνος όχι -λόγω της φιλίας των οικογενειών μας. Πατούσε στο ότι είναι 7 χρόνια μεγαλύτερος και πως εγώ ήμουν μόλις 17 όταν τα φτιάξαμε -ότι δηλαδή εκείνος είναι υπεύθυνος αν κάτι δεν πάει καλά ή πληγωθώ.

Μετά από ένα χρόνο λοιπόν χωρίσαμε. Μείναμε χώρια χωρίς καν να βρεθούμε τυχαία (το απέφευγα) έναν ολόκληρο χρόνο. Κάπου με είδε όμως. Χαιρετηθήκαμε τυπικά (εγώ δεν τον είχα ξεπεράσει και κανείς μας δεν είχε σχέση) και το ίδιο απόγευμα άρχισε πάλι να με παίρνει τηλέφωνο και να θέλει να βρεθούμε.

Όλο αυτό το παιχνίδι κράτησε τρία χρόνια! Όσο έλεγα όχι τόσο επέμενε. Μόλις δεχόμουν να βγούμε και να δοκιμάσουμε πάλι, έμενε μαζί μου για λίγο και μετά απομακρυνόταν για καναδυό μήνες... να κυνηγήσει και να “μπιπ!” καμιά άλλη κότα από το κοτέτσι και μετά πάλι το ίδιο! Πάλι σε μένα με τηλέφωνα, παρακάλια και επιμονή!

Πάλι άρνηση εγώ και πάλι στενό μαρκάρισμα εκείνος. Πολλές φορές ακόμα και για μήνες. Μέχρι τελικά να δεχτώ και να τον δω. Δήλωνε ερωτευμένος, πως θέλει να φύγει μακριά μου γιατί νιώθει δεμένος συναισθηματικά μαζί μου και δεν το θέλει αυτό με καμία γυναίκα, πως δεν δέχεται που κάποια σαν εμένα τον θέλει και πως θέλει να τρέξει μακριά, αλλά δεν μπορεί! Αλλά... πως είναι μικρός για να παντρευτεί (λες και με ρώτησε ποτέ αν εγώ θέλω να τον παντρευτώ ή να κάνω οικογένεια γενικώς!)

Μέσα σε αυτά τα χρόνια έμαθα για κάποιες σχέσεις του. Σχέσεις των δύο μηνών το πολύ. Σχέσεις όμως που τις κυκλοφορούσε και έβγαζε φωτογραφίες και όλα αυτά. Μου είπε πως εμένα αν μου ζητήσει σχέση δεν θα μπορεί να με χωρίσει, πως με αγαπάει και άλλα τέτοια.

Προσπάθησα να φύγω μακριά, αλλά τον αγαπάω. Δεν μπόρεσα γιατί κι εκείνος δεν με άφηνε. Φοβάμαι τόσο μήπως κάποια από αυτές που κάνει σχέση γίνει τελικά κάτι περισσότερο, κάτι πιο σοβαρό... Πως εμένα δεν με θεωρούσε καλή και πως η γνωριμία των γονιών μας ήταν απλά μια δικαιολογία...

Πολλές φορές μου ξεκαθάρισε πως δεν είμαι η καβάτζα του. Όπως είπα και πριν, δεν μπορεί να μου αντισταθεί, αλλά δεν θέλει σοβαρή δέσμευση.

Πριν πέντε μήνες ακριβώς μου είπε πως με αγαπάει και πως θα μου ζητήσει σύντομα να είμαστε επίσημα μαζί, αρκεί να κάνω λίγο υπομονή. Και τώρα τον Αύγουστο, ανήμερα των γενεθλίων του έκανε σχέση με άλλη!

Τον έβρισα κι από τότε με παίρνει τηλέφωνα πάλι... πως δεν είναι τίποτα εκείνη για εκείνον, να κάνω πως δεν υπάρχει, πως του είναι αδιάφορη και δεν μπορεί καν να κάνει σεξ μαζί της γιατί δεν την γουστάρει... αλλά την έχει γιατί όλοι ρωτάνε αν έχει κάποια σχέση.

Και πως (πάλι η καραμένα!!!) δεν μπορεί να δεσμευθεί ακόμα γιατί είναι μικρός. Μα μικρός στα 29 του!?!

Πονάω πολύ, έχω πληγωθεί, έχω χάσει την εμπιστοσύνη στον εαυτό μου και τον έρωτα. Θέλω να φύγω από την πόλη μας και να μην τον ξαναδώ ποτέ! Αλλά συγχρόνως ζηλεύω τόσο πολύ και τον αγαπάω...

Ευχαριστώ που με ακούσατε και είχατε την υπομονή να διαβάσετε την ιστορία μου... Μακάρι καμιά σας να μην νιώσει τον πόνο που ένιωσα και νιώθω, σε τέτοια τρυφερή ηλικία μάλιστα.

Να είστε καλά!


ΠΗΓΗ....http://www.tlife.

ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΞΕΡΕΙΣ ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΣΕ ΚΑΝΕΙ ADD ΣΤΟ FACEBOOK

Η Maria έζησε τη spooky πλευρά...

Η δική μου ιστορία μπορεί να γραφτεί ίσως και σε βιβλίο...

Στα 19 μου μπήκα σε ένα site και άρχισα να παίζω και να φλερτάρω. Ως φωτογραφία μου είχα τραβήξει απλά την κοιλιά μου. Καθόμουν ώρες και συνήθως βράδια...

Στα 20 μου κι ενώ βρισκόμουν στην Πάτρα για σπουδές, ανακαλύψαμε το facebook. Δέχτηκα κι ένα αίτημα από ένα παλικάρι, εμφανισιακά όμορφο, αλλά δεν τον ήξερα.

Αρχίσαμε να μιλάμε, να γνωριζόμαστε. Ήταν από ένα χωριό έξω από την Πάτρα, συνομήλικός μου. Μιλούσαμε ατελείωτες ώρες, ώσπου αλλάξαμε τηλέφωνα και είχαμε και από εκεί επικοινωνία.

Μου ζήτησε να βρεθούμε. Διστακτικά και με φίλες μου, πήγα και τον γνώρισα. Περνούσα πολύ όμορφα. Και να φανταστείς ότι τα κορόιδευα αυτά...

Κάποια στιγμή, μετά από τρεις μήνες, ανακάλυψα ότι το Add στο facebook, δεν ήταν τυχαίο. Έμενα κάποια βράδια και στο σπίτι του και μου δόθηκε η ευκαιρία να κάνω την κατινιά να ξεσκονίσω τα αρχεία του υπολογιστή. Έπαθα σοκ!!!

Είχε όλες τις συνομιλίες με μια κοπέλα με φωτό την κοιλιά μου!!!!!! Είχε βάλει στόχο να με γνωρίσει, να με βρει. Δεν ξέρω πως το έκανα, αλλά φοβήθηκα πάρααααα πολύ!

Δεν μπορούσα να μπω στη διαδικασία να ρωτήσω πως και τι, γιατί του είχα πει ότι δεν πολυασχολιόμουν με site και τέτοια και ότι το facebook μου το έδειξαν. Θα ξεσκεπαζόμουν.

Λίγους μήνες μετά, μαθαίνω από κάποιες εξετάσεις ότι είμαι έγκυος. Πανικοβλήθηκα. Όλη μου η ζωή ανατράπηκε. Αποφασίζω να το κρατήσω. Στην αρχή θέλησε κι εκείνος. Αφού γέννησα άλλαξε γνώμη, αλλά δεν βαριέσαι, όλα είναι στη ζωή. Ευτυχώς με στήριξαν οι δικοί μου.

Στη βάφτιση της μικρής -γιατί κορούλα έκανα τελικά, την ώρα που τραβούσαμε αναμνηστικές φωτογραφίες, για το παιδί περισσότερο, μου ψιθύρισε στα αυτιά ότι “πάντα θα είμαι ερωτευμένος μαζί σου, Μαράκι19888” (το ψευδώνυμό μου στο κρυφό site).

Σήμερα είμαι 23. Σπουδάζω κομμωτική και μακιγιάζ. Ψάχνω όπως όλοι μας για δουλειά, facebook έχω, αλλά όλοι είναι φίλοι μου!!!!

Δίδαγμα: Κανέναν δεν ξέρουμε, παρά μόνο εμάς!

Maria

ΠΗΓΗ...http://www.tlife.

ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΓΡΑΜΜΑ

Το Τελευταίο γράμμα του Gabriel Garcia Marquez...

“Αν ο Θεός ξεχνούσε για μια στιγμή ότι είμαι μια μαριονέτα φτιαγμένη από κουρέλια και μου χάριζε ένα κομμάτι ζωή, ίσως δεν θα έλεγα όλα αυτά που σκέφτομαι, αλλά σίγουρα θα σκεφτόμουν όλα αυτά που λέω εδώ.

Θα έδινα αξία στα πράγματα, όχι γι’ αυτό που αξίζουν, αλλά γι’ αυτό που σημαίνουν. Θα κοιμόμουν λίγο, θα ονειρευόμουν πιο πολύ, γιατί για κάθε λεπτό που κλείνουμε τα μάτια, χάνουμε εξήντα δευτερόλεπτα φως.

Θα συνέχιζα όταν οι άλλοι σταματούσαν, θα ξυπνούσα όταν οι άλλοι κοιμούνταν. Θα άκουγα όταν οι άλλοι μιλούσαν και πόσο θα απολάμβανα ένα ωραίο παγωτό σοκολάτα!
Αν ο Θεός μου δώριζε ένα κομμάτι ζωή, θα ντυνόμουν λιτά, θα ξάπλωνα μπρούμυτα στον ήλιο, αφήνοντας ακάλυπτο όχι μόνο το σώμα αλλά και την ψυχή μου.

Θεέ μου, αν μπορούσα, θα έγραφα το μίσος μου πάνω στον πάγο και θα περίμενα να βγει ο ήλιος. Θα ζωγράφιζα μ’ένα όνειρο του Βαν Γκογκ πάνω στα άστρα ένα ποίημα του Μπενεντέτι κι ένα τραγούδι του Σερράτ θα ήταν η σερενάτα που θα χάριζα στη σελήνη. Θα πότιζα με τα δάκρυα μου τα τριαντάφυλλα, για να νιώσω τον πόνο από τ’ αγκάθια τους και το κοκκινωπό φιλί των πετάλων τους… Θεέ μου, αν είχα ένα κομμάτι ζωή…

Δεν θα άφηνα να περάσει ούτε μια μέρα χωρίς να πω στους ανθρώπους ότι αγαπώ, ότι τους αγαπώ. Θα έκανα κάθε άνδρα και γυναίκα να πιστέψουν ότι είναι οι αγαπητοί μου και θα ζούσα ερωτευμένος με τον έρωτα.

Στους ανθρώπους θα έδειχνα πόσο λάθος κάνουν να νομίζουν ότι παύουν να ερωτεύονται όταν γερνούν, χωρίς να καταλαβαίνουν ότι γερνούν όταν παύουν να ερωτεύονται! Στο μικρό παιδί θα έδινα φτερά, αλλά θα το άφηνα να μάθει μόνο του να πετάει. Στους γέρους θα έδειχνα ότι το θάνατο δεν τον φέρνουν τα γηρατειά αλλά η λήθη.

Έμαθα τόσα πράγματα από σας, τους ανθρώπους… Έμαθα πως όλοι θέλουν να ζήσουν στην κορυφή του βουνού, χωρίς να γνωρίζουν ότι η αληθινή ευτυχία βρίσκεται στον τρόπο που κατεβαίνεις την απόκρημνη πλαγιά. Έμαθα πως όταν το νεογέννητο σφίγγει στη μικρή παλάμη του, για πρώτη φορά, το δάχτυλο του πατέρα του, το αιχμαλωτίζει για πάντα.
Έμαθα πως ο άνθρωπος δικαιούται να κοιτά τον άλλον από ψηλά μόνο όταν πρέπει να τον βοηθήσει να σηκωθεί. Είναι τόσα πολλά τα πράγματα που μπόρεσα να μάθω από σας, αλλά δεν θα χρησιμεύσουν αλήθεια πολύ, γιατί όταν θα με κρατούν κλεισμένο μέσα σ’ αυτή τη βαλίτσα, δυστυχώς θα πεθαίνω.

Να λες πάντα αυτό που νιώθεις και να κάνεις πάντα αυτό που σκέφτεσαι. Αν ήξερα ότι σήμερα θα ήταν η τελευταία φορά που θα σ’έβλεπα να κοιμάσαι, θα σ’αγκάλιαζα σφιχτά και θα προσευχόμουν στον Κύριο για να μπορέσω να γίνω ο φύλακας της ψυχής σου. Αν ήξερα ότι αυτή θα ήταν η τελευταία φορά που θα σ’ έβλεπα να βγαίνεις απ’ την πόρτα, θα σ’ αγκάλιαζα και θα σου ‘δινα ένα φιλί και θα σε φώναζα ξανά για να σου δώσω κι άλλα.

Αν ήξερα ότι αυτή θα ήταν η τελευταία φορά που θα άκουγα τη φωνή σου, θα ηχογραφούσα κάθε σου λέξη για να μπορώ να τις ακούω ξανά και ξανά. Αν ήξερα ότι αυτές θα ήταν οι τελευταίες στιγμές που σ’ έβλεπα, θα έλεγα “σ’ αγαπώ” και δεν θα υπέθετα, ανόητα, ότι το ξέρεις ήδη.

Υπάρχει πάντα ένα αύριο και η ζωή μας δίνει κι άλλες ευκαιρίες για να κάνουμε τα πράγματα όπως πρέπει, αλλά σε περίπτωση που κάνω λάθος και μας μένει μόνο το σήμερα, θα ‘θελα να σου πω πόσο σ’ αγαπώ κι ότι ποτέ δεν θα σε ξεχάσω. Το αύριο δεν το έχει εξασφαλίσει κανείς, είτε νέος είτε γέρος.

Σήμερα μπορεί να είναι η τελευταία φορά που βλέπεις τους ανθρώπους που αγαπάς. Γι’ αυτό μην περιμένεις άλλο, κάν’το σήμερα, γιατί αν το αύριο δεν έρθει ποτέ, θα μετανιώσεις σίγουρα για τη μέρα που δεν βρήκες χρόνο για ένα χαμόγελο, μια αγκαλιά, ένα φιλί και ήσουν πολύ απασχολημένος για να κάνεις πράξη μια τελευταία τους επιθυμία. Κράτα αυτούς που αγαπάς κοντά σου, πες τους ψιθυριστά πόσο πολύ τους χρειάζεσαι, αγάπα τους και φέρσου τους καλά, βρες χρόνο για να τους πεις “συγγνώμη”, “συγχώρεσέ με”, “σε παρακαλώ”, “ευχαριστώ” κι όλα τα λόγια αγάπης που ξέρεις.

Κανείς δεν θα σε θυμάται για τις κρυφές σου σκέψεις. Ζήτα απ’ τον Κύριο τη δύναμη και τη σοφία για να τις εκφράσεις. Δείξε στους φίλους σου τι σημαίνουν για σένα.”

ΠΗΓΗ....http://tsekouratoi

Η ΣΥΓΚΙΝΗΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΝΟΣ ΠΑΤΕΡΑ

Σήμερα έχει γενέθλια ο γιος μου, κλείνει τον πρώτο του χρόνο…


Τέλη Ιουλίου τον βαφτίζουμε.

Σαν πέρυσι και λίγες μέρες πιο πριν, βρίσκομαι στη Θεσσαλονίκη όπου ζω, με τη γυναίκα ετοιμόγεννη. Είχε άσχημη κύηση, ήταν το πρώτο μας παιδί, ήμασταν πολύ φοβισμένοι.
Ξαφνικά βαράει τηλέφωνο από Εύβοια. Ο πατέρας μου. Οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου.
Τον πάνε επειγόντως στην Αθήνα. “Μην το συζητάς, φύγε τώρα, έχω τους δικούς μου” μου είπε η γυναίκα μου και εκείνη τη στιγμή την αγάπησα όσο ποτέ άλλοτε.
Και να’ μαι στην Αθήνα. Τα πράγματα άσχημα. Και εγώ κλαίγοντας με ένα κινητό στο χέρι, για τον ένα Κώστα που φεύγει και για τον άλλον που έρχεται χωρίς εμένα. Ο πατέρας μου να χάνεται και η πεθερά μου να με καθησυχάζει πως ο τοκετός είναι φυσιολογικός. Δεν ήταν έτσι. Παραλίγο να χάσω και τη γυναίκα μου εκείνη τη μέρα. Είχε ακατάσχετη αιμορραγία και για μερικές ώρες η ζωή της κρεμόταν από μία κλωστή. Και ξαφνικά… ανάκαμψη! Ο πατέρας μου αρχίζει να σταθεροποιείται. Είμαι τρεις ημέρες άυπνος, τί να κάνω, να μείνω, να φύγω, γιατί η γυναίκα μου δεν μου μιλάει στο τηλέφωνο; (Ήταν υπό την επήρεια μορφίνης, δεν το ήξερα, απαγορεύονται τα κινητά έλεγε η πεθερά μου, δεν είχα ξανακούσει σε μαιευτήριο να μην μιλάει η λεχώνα στο κινητό, τρελάθηκα, κάτι πάθανε, αυτή ή το παιδί, με κοροϊδεύουν, ήμουν σίγουρος).
Έφυγα σφαίρα για Θεσσαλονίκη, άγρυπνος, με το κινητό στο χέρι, “Όλα καλά” , μου λέγανε και από τις δύο πλευρές, δεν πίστευα κανέναν, ΠΕΘΑΙΝΟΥΝ, ΠΕΘΑΝΑΝ, μόνο αυτό είχα στο μυαλό μου.
Και φυσικά τράκαρα. Έναν παππού. Δεν χτύπησε, μόνο το αμάξι του σαραβάλιασα. Και τότε με εγκατέλειψαν οι δυνάμεις μου. Άρχισα να κλαίω με λυγμούς, “Πάρε τα πάντα του είπα, ταυτότητες, ό,τι θες, μόνο να μην αργήσω, πρέπει να πάω στη Θεσσαλονίκη”. ΣΕ ΙΚΕΤΕΥΩ. Δεν έχω συναντήσει πιο άγιο άνθρωπο ποτέ μου. Ανταλλάξαμε τηλέφωνα και με άφησε να φύγω, πήγαινε αγόρι μου στους δικούς σου και τα χαλάσματα φτιάχνονται, μου είπε. Και μια κουβέντα: “Ο Θεός είναι Μεγάλος. Εσείς οι νέοι κοροϊδεύετε, αλλά εγώ είμαι σε συνεχή επικοινωνία με τον Θεό. Και θα προσευχηθώ για σένα, με όλη τη δύναμη της ψυχής μου”.
Έφτασα ένα ράκος. Και εκεί έμαθα ότι παραλίγο να χάσω Εκείνη και Εκείνο. Τους πήρα στην αγκαλιά μου και τους έσφιξα σαν χαμένος. Και μετά έμαθα. Η γυναίκα μου συνήλθε την ίδια ώρα περίπου με τον πατέρα μου. Σώθηκε η ζωή τους μέσα στα ίδια λεπτά.
Όταν τελείωσαν όλα, αναζήτησα τον παππού. Δεν απάντησε ποτέ στα επίμονα τηλεφωνήματά μου, ούτε με πήρε ποτέ πίσω. Όποτε βλέπω παλιό μπλε BMW σταματάω να δω τον οδηγό ή τρέχω σαν τρελός να τον προλάβω. Μάταια.
Και έχω αρχίσει να πιστεύω πως εκείνη την ώρα, που οι τρεις πολύτιμοι για μένα άνθρωποι χαροπάλευαν, εγώ συνάντησα τον Θεό… Και με λυπήθηκε!!!
Υ.Γ.
Τον πατέρα μου τον χάσαμε τελικά μετά από 8 μήνες. Πρόλαβε όμως και πήρε στην αγκαλιά του τον Κωστάκη. Παίξανε, τον τάισε, πήγανε βόλτα. Και έφυγε ευτυχισμένος. Νομίζω πως δε θα πέθαινε πριν ζήσει λίγο με τον Κώστα…

ΠΗΓΗ...http://tsekouratoi

ΠΑΤΕΡΑ ΕΣΥ ΜΕ ΣΚΟΤΩΣΕΣ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Συντάχθηκε απο τον/την Kiriakos Diamantopoulos
Δευτέρα, 25 Ιούλιος 2011 11:28
Οδηγώντας σε μια μεγάλη λεωφόρο, μπροστά στα μάτια μιας κυρίας έγινε ένα τροχαίο ατύχημα, με αποτέλεσμα να τραυματισθεί σοβαρά ένας νέος. Με τη βοήθεια κάποιων ανθρώπων, έβαλαν στο αυτοκίνητο της το παλικάρι, περιπου 20 ετών, να το μεταφέρει στο εφημερεύον νοσοκομείο..

Το παλικάρι αιμοραγούσε, η κυρια έφτασε στο νοσοκομείο όσο πιο γρηγορα μπορούσε.. οι τραυματιοφορείς της βάρδιας το πήραν μέσα. Μπήκε μαζί τους και η κυρία, για να μάθει ποιος ειναι, και να ειδοποιησει τους συγγενείς του. Οι γιατροι της βάρδιας διέγνωσαν πως έπρεπε να μπει επειγόντως στο χειρουργείο. Ειδοποίησαν τον χειρουργο, ο οποίος για να τον χειρουργήσει ήθελε 1000 δολάρια. Το είπαν στην κυρια η οποια τους ειπε τι ακριβως συνέβη και οτι δεν γνωριζε το παλικάρι..

Εξηγησαν στον γιατρο αλλά αυτός ανένδωτος, ηθελε τα χρήματα..

Η κυρια βλέποντας το παλικαρι να αργοπεθαίνει.. ειπε: Ξεκινηστε να το σώσετε και πάω να σας φέρω τα χρηματα..

Η κυρια πράγματι έφερε τα χρηματα και τοτε ήρθε ο γιατρός..

Όμως τι ειρωνεια!! Τι οδυνηρο παιχνιδι του φύλαξε αυτη τη νυχτα η αγάπη του για τα χρήματα...

Με το που ειδε το παλικαρι, έμεινε ακίνητος, κιτρινισε, άσπρισε πήρε το χρώμα του νεκρού.. Έπεσε πάνω στο παιδι ουρλιάζοντας... Και το παιδι ειπε τις τελευταίες του λέξεις.:

-Πατερα με σκότωσες και ξεψύχησε..

Η κυρια συγκλονισμένη από αυτο το συμβαν πεταξε τα χρηματα στα μουτρα του γιατρου και του είπε:

-Πάρτα, να κανεις την κηδεία του παιδίου σου...

Σημειωτέον πως ήταν το μονο παιδι που είχε...


ΠΗΓΗ....http://www.agioritikovima.

ΜΕΓΑ ΘΑΥΜΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΜΑΣ ΣΤΗ ΣΥΡΙΑ

Ελληνορθόδοξον Πατριαρχείον Ιεροσολύμων
Ιερά Αγιοταφιτική Αδελφότης
Ιερά Μονή των Ποιμένων
«Δόξα εν υψίστοις Θεώ» εν Μπετσαχούρ
Τον Δεκέμβριο του 2004 βγήκε από τα μέσα ενημέρωσης ένας μουσουλμάνος Σαουδάραβας και διηγήθηκε ένα ζωντανό συγκλονιστικό γεγονός που έζησε και που άλλαξε όλη του τη ζωή. Το διηγήθηκε από την τηλεόραση και το ραδιόφωνο και δημοσιεύτηκε σε εφημερίδες και περιοδικά σε όλη τη Σαουδική Αραβία, Παλαιστίνη και προφανώς σε όλες τις γειτονικές χώρες. Υπάρχει και στα αραβικά σε ιστοσελίδα στο διαδίκτυο αλλά δεν γνωρίζω ποια είναι.

Παντρεύτηκε πριν από χρόνια μια κοπέλα, πλούσια μουσουλμάνα αλλά στείρα. Οπότε πέρασαν τα χρόνια και δεν μπορούσαν να αποκτήσουν παιδιά, παρόλο που είχαν πολλά χρήματα και πήγαν σε πολλούς γιατρούς. Οι γονείς του του έλεγαν να παντρευτεί και δεύτερη γυναίκα και να κρατήσει και την πρώτη αφού ο νόμος τους, επιτρέπει να έχουν μέχρι και τέσσερις γυναίκες. Εκείνος κουρασμένος και αρκετά στεναχωρημένος, πήρε τη σύζυγό του να πάνε ταξίδι αναψυχής στη γειτονική μας από το Ισραήλ Συρία για να ξεκουραστούν και να ξεχάσουν λίγο.

Στη Συρία ενοικίασε λιμουζίνα με οδηγό-ξεναγό για να τους πάει σε όλα τα κοσμικά αξιοθέατα της Συρίας. Ο οδηγός πρόσεξε στο ζευγάρι που ξεναγούσε μια πικρία, πόνο και θλίψη στα πρόσωπά τους. Αφού λοιπόν ξεκουράστηκαν καλά, πήρε το θάρρος και τους ρώτησε γιατί δεν φαινόντουσαν ευχαριστημένοι, μήπως άραγε έφταιγε ο ίδιος και δεν τους άρεσε κάτι στην ξενάγηση και την περιήγηση που τους έκανε. Εκείνοι του ανοίχθηκαν και του εξήγησαν το πρόβλημα της ατεκνίας τους.

Ο μουσουλμάνος λοιπόν οδηγός, τους είπε ότι εδώ στη Συρία οι Χριστιανοί και μάλιστα οι Ορθόδοξοι έχουν το Μοναστήρι της Παναγίας της Σεϊδανάγιας (Σεϊντανάγια στα αραβικά σημαίνει «Κυρία Δέσποινα») και πολλοί άτεκνοι καταφεύγουν στη Θαυματουργική της εικόνα. Εκεί λοιπόν τους δίνουν από το φυτίλι του καντηλιού της θαυματουργής αυτής εικόνας και το τρώνε, το καταπίνουν και τότε η “Μαρία” των Χριστιανών τους δίνει κατά την προαίρεσή τους και την πίστη τους.
Ενθουσιασμένος λοιπόν ο Σαουδάραβας και η γυναίκα του λένε στον ξεναγό: «Πήγαινέ μας εκεί στη Σεϊδανάγια, “τη Δέσποινα των Χριστιανών” κι αν γίνει το ποθούμενο και εάν αποκτήσουμε παιδί θα σου προσφέρω 20.000$ σε σένα και 80.000$ στο Μοναστήρι».

Πήγαν στη Μονή, έκαναν ό,τι έπρεπε και γυρίζοντας πίσω η γυναίκα βρέθηκε έγκυος. Σε μερικούς μήνες γέννησε ένα χαριτωμένο αγοράκι υγιέστατο και πανέμορφο, Θαύμα της Παναγίας μας.

Μόλις γέννησε η σύζυγός του, ο Σαουδάραβας ήθελε να εκπληρώσει, να πραγματοποιήσει το τάξιμο που είχε κάνει. Τηλεφώνησε λοιπόν στον οδηγό εκείνο για να τον παραλάβει από το αεροδρόμιο της Δαμασκού. Ο οδηγός όμως, πανούργος και κακός, ειδοποίησε άλλους δυο φίλους του για να πάνε μαζί στο αεροδρόμιο, να παραλάβουν τον πλούσιο και κατόπιν δολίως να τον σκοτώσουν και να λάβουν όσα χρήματα θα είχε μαζί του, δική τους μοιρασιά.

Πράγματι έτσι κι έγινε. Τον παρέλαβαν από το αεροδρόμιο. Καθ’οδόν χωρίς ο άμοιρος να γνωρίζει τι θα συνέβαινε, τους είπε ότι από τη χαρά του θα έδινε και στους φίλους του οδηγού από 10.000$.

Αυτοί αντί να τον πάνε στο Mοναστήρι, τον οδήγησαν σε έρημο μέρος, τον έσφαξαν κόβοντάς του πρώτα το κεφάλι, καθώς και τα υπόλοιπα μέρη του σώματός του (χέρια και πόδια) σε κομμάτια. Τους τύφλωσε όμως το πάθος από αυτήν την εγκληματική τους ενέργεια και αντί να τον πετάξουν εκεί, τον έβαλαν στο πορτ μπαγκάζ του αυτοκινήτου, αφού πήραν μαζί τους χρήματα, ρολόϊ και ό,τι είχε και ξεκίνησαν να πάνε σε άλλο ερημικό μέρος για να τον πετάξουν.

Στον εθνικό δρόμο τους χάλασε το αμάξι και στάθηκαν στη μέση του δρόμου, για να δουν τι συνέβαινε και γιατί σταμάτησε η μηχανή και τους άφησε. Ένας περαστικός τους είδε και από μόνος του σταμάτησε με το αυτοκίνητό του να τους βοηθήσει. Εκείνοι όμως φοβούμενοι μήπως γίνουν αντιληπτοί για το φοβερό έγκλημα που είχαν διαπράξει, προσποιήθηκαν ότι δεν θέλουν βοήθεια.

Ο περαστικός οδηγός όμως φεύγοντας παρατήρησε να στάζει αίμα κάτω από το πορτ μπαγκάζ και πιο κάτω ειδοποίησε την αστυνομία να πάνε να εξιχνιάσουν τι συνέβαινε, διότι αυτοί οι τρεις, του φάνηκαν ύποπτοι.

Έφθασε η αστυνομία, είδαν οι αστυνομικοί το αίμα στο οδόστρωμα και δίνουν διαταγή να ανοίξουν το πορτ μπαγκάζ. Μόλις άνοιξαν σηκώνεται και βγαίνει έξω ο Σαουδάραβας υγιής, ολοζώντανος, με αίματα βέβαια αλλά ραμμένος. “Μόλις τώρα” τους λέει “… η Παναγία τελείωσε και τις τελευταίες ραφές του λαιμού μου εδώ μπροστά”, δείχνοντας το καρύδι του λαιμού του, “αφού μου έραψε όλο μου το σώμα πρώτα”.

Ο κακοποιός εγκληματίας ταξιτζής και οι συνεργοί του, έχασαν τα λογικά τους, τρελάθηκαν και με χειροπέδες τους οδήγησαν στις ψυχιατρικές φυλακές. Φώναζαν σαν δαιμονισμένοι “…εμείς σε σκοτώσαμε, εμείς σε κομματιάσαμε, σου κόψαμε το κεφάλι, πώς ζεις;”

Ο Σαουδάραβας πήγε για πιστοποίηση του λαμπρού Θαύματος. Τον είδαν ιατροδικαστές, εμπειρογνώμονες, αστυνομικοί και πιστοποίησαν με υπογραφές το Θαύμα.

Τα ράμματα ήσαν και είναι φανερά. Φαινόταν φρεσκοσυναρμολογημένος. Διεκήρυττε δε και ομολογούσε ότι “η Παναγία με έραψε και με ανέστησε με την Δύναμη του Υιού Της.”

Κατόπιν ο ιαθείς και αναστηθείς, κάλεσε τηλεφωνικώς όλους τους δικούς του και ήλθαν στη Συρία. Πήγαν στο Μοναστήρι, ευχαρίστησαν την Παναγία Σεϊδανάγια και πρόσφεραν δεήσεις και δοξολογίες. Και αντί του ποσού των 80.000$ που ήταν το τάξιμό του στην Παναγία Σεϊδανάγια, προσφέρει στη Μονή το ποσό των 800.000$, για τη μεγάλη ευεργεσία που του προσέφερε η Παναγία μας.

Ο ίδιος σήμερα αφηγείται συνεχώς το συγκλονιστικό αυτό Θαύμα και αρχίζει πάντοτε λέγοντας: “ Όταν ήμουν μουσουλμάνος μου συνέβη αυτό κι αυτό”, δηλώνοντας ότι δεν είναι πλέον μουσουλμάνος, ούτε αυτός ούτε η οικογένειά του.
Το Θαύμα αυτό τάραξε τις Αραβικές μουσουλμανικές χώρες και όλη τη Μέση Ανατολή, δημιούργησε σάλο και φοβερή έκπληξη.




“ Ζει Κύριος ο Θεός ημών,

ο Θεός των Δυνάμεων”




Π. Ιγνάτιος-Ηγούμενος
Ιεράς Μονής των Ποιμένων
Μπετσαχούρ-Βηθλεέμ

ΠΗΓΗ....https://sites.google.com/site/orthodoxy