Myspace Falling Objects
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΑΛΗΘΙΝΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΑΛΗΘΙΝΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Δευτέρα 27 Φεβρουαρίου 2012

JOEY, ΤΟ ΘΑΥΜΑ: ΤΟ ΑΓΟΡΙ ΠΟΥ ΑΡΝΗΘΗΚΕ ΝΑ ΠΕΘΑΝΕΙ!


Η Kristen Page ξύπνησε ξαφνικά κατά τη διάρκεια μιας ζεστής νύχτας του Μάη, νιώθοντας μούσκεμα. Λίγους μήνες νωρίτερα , η μητέρα τριών παιδιών φοβόταν να κάνει τεστ εγκυμοσύνης όταν είχε καθυστέρηση. Η Kristen είχε φτάσει στα όριά της με τα ζωηρά παιδιά της, ηλικίας 2 έως 7 ετών, αλλά ο άντρας της Matt την ενθάρρυνε λέγοντας της πως «μαζί θα βρούμε λύση, θα τα καταφέρουμε» .

Η Kristen κουνούσε σθεναρά τον Matt για να ξυπνήσει. Τώρα, δεκατριών εβδομάδων έγκυος, είχε αποδεχθεί με χαρά τη νέα ζωή μέσα της, καθώς αναρωτιόταν συγχρόνως το τι μπορεί να φέρει αυτό το μικρό στην οικογένεια τους. «Τα νερά μου πρέπει να έσπασαν», ψιθύρισε με πανικό.
«Είσαι σίγουρη πώς απλά δε βράχηκες;», απάντησε ο Matt μισοκοιμισμένος.
Στο τηλέφωνο ο γιατρός της Kristen τη συμβούλεψε να επισκεφτεί το νοσοκομείο το πρωί για μια εξέταση. Της είπε πως τόσο μικρό το μωρό δε θα μπορούσε να επιβιώσει χωρίς αμνιακό υγρό. Ενας υπέρηχος αποκάλυψε πως δεν υπήρχε καθόλου αμνιακό υγρό, αλλά προς έκπληξη όλων, η καρδιά του μωρού χτυπούσε ακόμη. Ο γιατρός είπε στην Kristen πως το μωρό της θα πέθαινε και της υπέδειξε να πάει στο σπίτι της να ξεκουραστεί, να προσευχηθεί και να περιμένει το μωρό να «φύγει».
Λίγες μέρες αργότερα, η Kristen επέστρεψε για έναν ακόμα υπέρηχο.
Προς έκπληξη όλων πάλι, το μωρό ήταν ακόμη ζωντανό, με πολύ δυνατό παλμό.
Ενας άλλος γιατρός από την αρχή είπε στους γονείς πόσο φριχτή ήταν η κατάσταση. « Χωρίς υγρό, δεν υφίστανται πνεύμονες, άρα και ζωή», είπε και παρότρυνε την Kristen και τον Matt να προχωρήσουν σε έκτρωση ωστέ να αποφύγουν την αυξημένη πιθανότητα σοβαρής μόλυνσης.
Λίγες μέρες αργότερα, ένας ειδικός σε εγκυμοσύνες υψηλού κινδύνου, είπε στους γονείς ρητώς πως η εγκυμοσύνη θα τερματιστεί μόνη της. Ο ειδικός συμβούλεψε τους γονείς να προχωρήσουν σε έκτρωση, υποδηλώνοντας το γεγονός πως αν θα περίμεναν να αποβάλλει, θα ήταν αβάσταχτο για την Kristen, οπότε θα έπρεπε αμέσως να επιλέξουν τη διαδικασία διαστολής και απόξεσης (D&C).
Διανύοντας τη 16η εβδομάδα εγκυμοσύνης, η Kristen πήγε να δει έναν διαφορετικό ειδικό. Άλλος υπέρηχος έδειξε δυνατό παλμό. Το μωρό ευημερούσε. Ο ειδικός είπε στην Kristen πως γινόταν άδικη στον άντρα και τα παιδιά της, αν θα τους άφηνε χωρίς σύζυγο και μητέρα αντίστοιχα, και όλα αυτά για χάρη ενός παιδιού το οποίο δε θα επιβίωνε παραπάνω από μία μέρα. «Η μόνη σου επιλογή είναι να τερματίσεις την εγκυμοσύνη», είπε. Η Kristen και ο Matt έφυγαν δακρυσμένοι, ισοπεδωμένοι από τη θλιβερότητα της κατάστασής τους.
Ερευνες στο διαδίκτυο τους έκαναν περισσότερο μελαγχολικούς. Οπου κι αν έψαξαν, βρήκαν πως τα μωρά χωρίς αμνιακό υγρό, έχουν μηδέν τοις εκατό πιθανότητες επιβίωσης. Μην έχοντας τίποτα να χάσουν, η Kristen και ο Matt να αφήσουν τον έλεγχο στο Θεό. Είπαν πως ο Θεός θα έπαιρνε το πολύτιμο μωρό τους, όποτε Αυτός θα επιθυμούσε.
«Νιώσαμε πως δεν είχαμε ελπίδα, κι όμως ενάντια σε όλες τις πιθανότητες, βρήκαμε τη δύναμη απλά να πούμε «ας είναι», και να αφήσουμε αυτό που ήταν σίγουρο πως θα γίνει(τουλάχιστον στα μάτια μας), να γίνει», είπαν.
«Αν Αυτός τον ήθελε, τότε θα ένιωθα ήρεμη ξέροντας πως θα ήταν επιλογή του Θεού και όχι δική μου», είπε η Kristen.
Η μικρότερη ηλιαχτίδα ελπίδας έσπασε το σκοτάδι, όταν οι γονείς πληροφορήθηκαν για το Οικογενειακό κέντρο Tepayac στο Fairtax της Virginia, όπου οι γιατροί πιστεύουν στο δικαίωμα γέννησης όλων των παιδιών, παρά κάποιες φριχτές προγεννητικές συνθήκες. Εδώ ήταν που η Kristen και ο Matt βρήκαν υποστήριξη για τη απόφαση τους να αφήσουν το Θεό να χειριστεί την εγκυμοσύνη.
Την 17η βδομάδα, η θλιβερή κατάσταση δεν είχε αλλάξει, αλλά αψηφώντας όλες τις ιατρικές προσδοκίες, ένας υπέρηχος έδειξε ένα μωρό που ευημερούσε, που φαινόταν απλά να ξεκουράζεται ήρεμα στη μήτρα της Kristen. Η Kristen μπήκε σε αυστηρό πρόγραμμα ξεκούρασης στο κρεβάτι, εξαιρουμένων των εβδομαδιαίων επισκέψεων στο ιατρικό κέντρο για τις απαιτούμενες εξετάσεις. Οι εβδομάδες πέρασαν. Σε κάθε υπέρηχο η Kristen περίμενε να ακούσει τα νέα που φοβόταν περισσότερο αλλά το μικρό δεν άφηνε την ευκαιρία για να ζήσει. «Κάθε μέρα έκλαιγα γιατί σκεφτόμουν πως έμενα ξαπλωμένη μόνο και μόνο για να ζήσει το μωρό λίγες ώρες ή δυο μέρες το πολύ», είπε η Kristen.
Την 26η εβδομάδα, η Kristen μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο Fair Oaks, μια ώρα μακριά από τον άντρα της και τα παιδιά της, όπου την παρακολουθούσαν συνεχώς, της παρείχαν διάφορα φάρμακα και την ειχαν σε ορό.

Το μωρό συνέχιζε να ακμάζει.

Στις 32 εβδομάδες και 3 μέρες, ο παλμός του μωρού ξαφνικά άλλαξε. Οι γιατροί υποψιάστηκαν πως το μωρό υποφέρει άδικα, αλλά περίμεναν ακόμη μια μέρα πριν να κάνουν ο,τιδήποτε. Ενας υπέρηχος την επόμενη μέρα έδειξε πως το μωρό ήταν σε λήθαργο και έιχε αρρυθμίες. Η Kristen ετοιμάστηκε αμέσως για επείγουσα επέμβαση καισαρικής τομής. Φοβήθηκε πως θα έχανε το μωρό. «Το ήξερα πως μέσα μου ήταν ασφαλής, αλλά έξω δε θα μπορούσε να αναπνεύσει. Προσευχήθηκα στο Θεό να μας δώσει δύο μέρες με το μωρό μας ώστε να του πούμε πόσο πολύ τον αγαπάμε». Το μωρό βγήκε από τη μήτρα εντελώς μελανιασμένο. Ο άντρας της Kristen έκοψε τον ομφάλιο λώρο. Ολοι ήταν προετοιμασμένοι για το χειρότερο όχι όμως για αυτό που θα ακολουθούσε. «Τότε ακούσαμε τις κραυγές», είπε ο Matt – τις πιο όμορφες, συγκινητικές κραυγές ενός παιδιού που φωνάζει τη μαμά του.

Ο Joseph Charles Page, γεννήθηκε στις 2 Οκτωβρίου 2006, 8 εβδομάδες πρόωρα. «Με άφησαν να τον δω και τον Matt να τον κρατήσει για πολύ λίγο, και αμέσως τον πήραν», είπε η Kristen. Το μωρό είχε αέρα ανάμεσα στα πνευμόνια και το θώρακα (pneumothorax), καταρρευση ενός πνεύμονα και χρειαζόταν χορήγηση οξυγόνου. Είχε επίσης πρόβλημα στο δεξί του πόδι, πιθανόν επειδή ήταν ξαπλωμένος πάνω του, κατά τη διάρκεια που η Kristen ήταν στο κρεβάτι.
Ο Joey πέρασε συνολικά 7 εβδομάδες στη μονάδα εκτενής φροντίδας νεογνών και αφού υποβλήθηκε σε εκτεταμένες εξετάσεις, βγήκε από το νοσοκομείο υγιής.
«Είναι γερός, αστείος και τόσο υπέροχος. Φέρνει την περισσσότερη χαρά σε όλους μας», είπαν οι γονείς του. «Είναι τόσο ευτυχισμένος μαζί μας. Ο αδερφός του και οι αδερφές του τον λατρεύουν». Η Kristen και ο Matt πιστεύουν πως ο γιός τους δεν είναι «τίποτα λιγότερο από άνα θαύμα». Οι ευτυχισμένοι γονείς ξέρουν τώρα πια με βεβαιότητα πως κανείς στον κόσμο δεν μπορεί να προβλέψει το μέλλον. «Τα αποδεικτικά στοιχεία μπορεί να δείχνουν μοιραίας διάγνωσης, αλλά τελικα ο Θεός αποφασίζει . Είναι εκτός ανθρώπινου ελέγχου».

«Κοιτάζουμε τον Joseph καθημερινά και ευχαριστούμε το Θεό που επέλεξε να τον κρατήσουμε. Είναι ευλογία και ένα πολυαγαπημένο μέλος της οικογένειάς μας. Ολοι ξέρουμε πως είναι ιδιαίτερος. Ακόμα φαίνεται το βαθούλωμα στο πρόσωπό του από την πίεση που υπέστη και η μύτη του είναι κάπως επίπεδη». «Αλλα ειλικρινά μόνο εμείς το καταλαβαίνουμε».

Ο Joseph, 5 ετών τώρα, πρόσφατα ξεκίνησε στα προνήπια, όπου οι δάσκαλοι του, είπαν στην Kristen πως πρέπει να σταματήσει να τον κακομαθαίνει και να του υποβάλλει τις απαιτούμενες συνέπειες για τις πράξεις του. Η Kristen λέει πως ο Joey είναι το αντίθετο του «σοβαρού» παιδιού και πως είναι συνεχώς «χαζούλης».

ΠΗΓΗ...http://agioritikovima.

Κυριακή 12 Φεβρουαρίου 2012

Η ΜΟΙΡΑ



Η Μαρία χαμήλωσε το βλέμμα προσπαθώντας να κρύψει την αμηχανία της και ενώ με δυσκολία προσπαθούσε να συγκρατήσει τα χέρια της που έτρεμαν, δε μπορούσε με τίποτα να συνειδητοποιήσει πως μετά από τόσα χρόνια βρισκόταν και πάλι απέναντί του.. Ο Σταύρος ξαφνικά αισθάνθηκε την ανάσα του να κόβεται και δίχως να μπορεί να ξεκολλήσει το βλέμμα του από το πρόσωπό της, ένιωθε τη καρδιά του να χτυπά τόσο δυνατά και γρήγορα που φοβήθηκε πως ακόμα και εκείνη θα μπορούσε να την ακούσει.. Ίσως η μοίρα τελικά να μην είχε γράψει ακόμα, για αυτούς, την τελευταία της σελίδα...

Μα η ιστορία αυτή ξεκίνησε οχτώ χρόνια πριν...

Ήταν Σεπτέμβριος και η Μαρία, αφού είχε καταφέρει να περάσει τις Πανελλήνιες και να μπει στη φιλοσοφική σχολή του Ρεθύμνου, ήταν πλέον έτοιμη - και πρακτικά και ψυχολογικά - να αφήσει την περιοχή, λίγο πιο έξω από την Αθήνα, που έμενε και την επόμενη μέρα να σαλπάρει για το νησί, που θα γινόταν το σπίτι της για τα επόμενα τέσσερα χρόνια. Αποφάσισε, λοιπόν, να μαζέψει εκείνο το βράδυ όλους τους φίλους της, να βγούνε για ποτό και να τους αποχαιρετήσει. Μαζεύτηκαν στο γνωστό τους στέκι και η βραδιά εξελίσσονταν ομαλή και συγκινητική.. Μέχρι που φάνηκε εκείνος..

Ο χρόνος ξαφνικά πάγωσε και όλα γύρω τους χάθηκαν, σαν να τα κάλυψε μία μαγική ομίχλη.. για λίγα λεπτά ένιωθαν σαν να μην υπήρχε κανείς άλλος στο χώρο παρά μόνο οι δυο τους.. Και σαν μια μυστηριώδη δύναμη να τους τραβούσε, έκαναν δειλά βήματα ο ένας προς τον άλλον μέχρι που βρέθηκαν πρόσωπο με πρόσωπο.

Τότε ένας κοινός φίλος-ο οποίος ήταν και ο λόγος που ο Σταύρος βρισκόταν εκεί- μπήκε ανάμεσα τους και τους σύστησε. Από τη στιγμή που τα βλέμματά τους συναντήθηκαν δεν ξεκόλλησαν ούτε λεπτό όλο το βράδυ. Σαν να βρήκαν ξαφνικά ο ένας το άλλο μισό του άλλου.. Και για πρώτη φορά ένιωσαν γεμάτοι..

Καθώς κυλούσε το βράδυ, κάποια στιγμή ακούστηκε το τραγούδι «wherever you go, whatever you do i will be right here waiting for you..”. ο Σταύρος σηκώθηκε, έπιασε το χέρι της Μαρίας, και εκεί ανάμεσα σε τόσο κόσμο που απλά κάθονταν, ξεκίνησαν να χορεύουν σ` ένα αργό και μαγευτικό ρυθμό, σαν να μην υπήρχε κανείς γύρω τους. Και τότε τα χείλια τους ενώθηκαν σαν μια στιγμή αποκορύφωσης στο πιο τέλειο παραμύθι.

Μα είχε έρθει η ώρα που έπρεπε να αποχωριστούν και η Μαρία να ξεκινήσει ένα ταξίδι που αναπόφευκτα θα τους χώριζε. Τη συνόδεψε μέχρι το σπίτι της, αφού αγόρασε μια lacta, έσκισε το περιτύλιγμα στη μέση και στο ένα μισό ο Σταύρος έγραψε «Θα σε βρω ξανά.. Γιατί μόνο μαζί σου θα είμαι γεμάτος..» και στο άλλο η Μαρία έγραψε «Είσαι το άλλο μισό.. Και η μοίρα θα μας ενώσει ξανά..». Και έτσι με μια υπόσχεση και μια ελπίδα, οι δρόμοι τους χώρισαν για οχτώ ολόκληρα χρόνια..

Η Μαρία τελείωσε τις σπουδές της, γύρισε πίσω και μετά από λίγα χρόνια που είχε αφοσιωθεί πλήρως στη δουλεία της, γνώρισε και έκανε σχέση με κάποιον που δούλευε ως security. μα η καρδιά της παρέμεινε μόνιμα μισή.. Κάποια στιγμή εκείνος της πρότεινε να βγούνε με ένα ζευγάρι που είχε γνωρίσει από τη δουλεία του.. Και έτσι φτάνουμε στο σημείο όπου αντικρίζουνε ξαφνικά ο ένας τον άλλον και όλα εκείνα τα συναισθήματα, που παρέμειναν σαν μια σπίθα μέσα τους τόσα χρόνια, άρχισαν να φουντώνουν..

Αφού πέρασαν μια αμήχανη βραδιά στο πλευρό δύο ανθρώπων που δεν τους γέμιζαν, προς το τέλος της βραδιάς ο Σταύρος με μια διακριτική κίνηση κάτω από το τραπέζι της έδωσε ένα χαρτάκι με τον αριθμό του τηλεφώνου του. Η Μαρία, τη στιγμή ακριβώς που μπήκε σπίτι της και χωρίς δεύτερη σκέψη τον πήρε τηλέφωνο. Και εκείνος της πρότεινε το πιο τρελό πράγμα. Να φύγουνε μαζί! Να εξαφανιστούν απ` όλους και απ` όλα και να ξεκινήσουν τη ζωή τους από την αρχή! Και εκείνη, που η ζωή της μέχρι τότε της φάνταζε άδεια, χωρίς να διστάσει συμφώνησε! Πρότεινε να πάρουν το πρωινό πλοίο για Κρήτη και να φύγουν μαζί για ένα μέρος που είχε γνωρίσει όσο ήταν φοιτήτρια και που ένιωθε πως εκεί θα μπορούσαν να χτίσουν το δικό τους παράδεισο..

Δώσανε, λοιπόν, ραντεβού μέσα στο πλοίο για Χανιά. Έχοντας ένα μικρό φόβο για το αν ο άλλος όντως θα φανεί και αν τελικά θα υπερτερήσει η καρδιά και όχι η λογική, μάζεψαν γρήγορα ελάχιστα πράγματα- τα πιο απαραίτητα - και ξεκίνησαν για το Πειραιά. Στο ταξί η Μαρία άκουσε να παίζει στο ράδιο ένα κρητικό τραγούδι.. χαμογέλασε.. Ο Σταύρος φτάνοντας στο λιμάνι είδε ένα παππού με παραδοσιακή κριτική φορεσιά.. Χαμογέλασε.. Σημάδια παντού!

Μπαίνοντας μέσα στο πλοίο, η Μαρία άρχισε να τον ψάχνει.. Ξαφνικά ακούει από το μεγάφωνο τη φωνή του! Την καλούσε να πάει στο κατάστρωμα! Εκείνη έτρεξε γρήγορα έξω και μόλις τον αντίκρισε ο κόσμος της φωτίστηκε.. Τρέχοντας ο ένας προς τον άλλον, κρατώντας ο καθένας το μισό κομμάτι του άλλου απ`το περιτύλιγμα της lacta, αγκαλιάστηκαν σφιχτά μπροστά στον ήλιο που ανέτελλε μέσα από την θάλασσα..
Γιατί μερικές φορές η μοίρα κρύβει τις πιο όμορφες και γλυκές εκπλήξεις...


ΠΗΓΗ...http://www.loveinaction.gr

ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΙΠΠΟΤΗΣ ΑΛΛΑ ΕΝΑΣ ΑΓΓΕΛΟΣ


Μια αληθινή ιστορία αγάπης...

Όταν είσαι 16 χρονών όλα φαίνονται ιδανικά, τέλεια, ζεις σε μια ροζ φούσκα και περιμένεις τον πρίγκιπα με τα άσπρο άλογο. Στη δική μου περίπτωση ο πρίγκιπας εμφανίστηκε αλλά στην πορεία μου απέδειξε πως δεν ήταν απλά ένας ιππότης, αλλά ένας άγγελος. Γνωριστήκαμε σε πολύ νεαρή ηλικία, αλλά από τότε είμαστε αχώριστοι. Από τότε που τον γνώρισα άρχισα να πιστέυω πως τελικά υπάρχει ο απόλυτος, ο αληθινός έρωτας που δεν σβήνει ποτέ.
Ήταν ένα όμορφο, φθινωπορινό πρωινό. Ο ουρανός ήταν γκρίζος και το τοπίο σκοτεινό, μελαγχολικό... Μια ατμόσφαιρα που επηρεάζει άμεσα μια ευαίσθητη και ρομαντική εφηβική ψυχή. Ήταν εκείνο το απόγευμα που σκεφτόμουν πότε θα εμφανιστεί στη ζωή μου ο δικός μου ιππότης. Πότε θα ζήσω το παραμύθι αυτό; Η αλήθεια είναι πως είχα αρχίσει να χάνω τις ελπίδες μου και να πιστεύω πως δεν θα είμαι τόσο τυχερή, τόσο ευλογιμένη για να ζήσω κάτι τόσο δυνατό. Χαζεύω έξω από τα παράθυρο, συντροφιά με τις σκέψεις μου και παρατηρώ τις πρώτες ψιχάλες να πέφτουν από τον ουρανό και να αφήνουν το δικό τους σημάδι στο παράθυρό μου. Η ώρα περνούσε και έπρεπε να ετοιμαστώ για να συναντήσω τη φίλη μου. Εκείνη την ημέρα θα γνώριζα ένα παιδί με το οποίο «παιζόταν κάτι» με εκείνον και τη φίλη μου. Όχι τίποτα το σοβαρό. Μια απλή εφηβική βλακειούλα!! Ετοιμάστηκα λοιπόν, και ξεκίνησα για την πλατεία Συντάγματος.

Φτάνοντας εκεί, γνωρίστηκα με όλα τα παιδιά, μέχρι που έφτασε και η δική του σειρά. Ήταν ακουμπισμένος στις σκάλες και ενώ προσπαθούσα να διακρίνω τα χαρακτηριστικά του κρυμμένου του προσώπου. Τότε άκουσα τη φωνή της φίλης μου «Αυτός είναι...». Σβήνει το τσιγάρο και σηκώνει το πρόσωπό του για να με κοιτάξει ενώ παράλληλα η φίλη μου έκανε τις συστάσεις. Τα βλέμματα μας συναντήθηκαν και τότε εντελώς ξαφνικά και απρόσμενα, ένιωσα την καρδιά μου να κτυπά δυνατά, δυνατά και ασταμάτητα! Ένιωσα τα πόδια μου να κόβονται και την ανάσα μου να σβήνει ( και για όσους θεωρούν υπερβολή το να ακούνε καμπάνες, είμαι σίγουρη πως άκουσα τη Φιλαρμονική να παίζει!!). Δεν έχω νιώσει ποτέ έτσι στη ζωή μου. Ήταν ο πιο όμορφος άνθρωπος που έχω δει ποτέ στη ζωή μου. Δεν ήξερα αν με ήθελε όσο και εγώ.. Το μόνο που ήξερα ήταν ότι οι ενέργειές μας συναντήθηκαν και δημιούργησαν μια έκρηξη συναισθημάτων μέσα μου. Ήμουν και επίσημα ερωτευμένη μαζί του!
Αρχικά, τον χάζευα να κάνει φιγούρες με το ποδήλατό του ( BMX) και συνειδητοποίησα πως μου αρέσει όλο και περισσότερο. Δυστυχώς, δεν μου έδινε καμία σημασία και είχα αρχίσει να απογοητεύομαι... Ξαφνικά, ένας ενοχλητικός από την παρέα άρχισε να με πειράζει, βγάζοντας μέ με ιδιαίτερα εκνευριστικό τρόπο από τον κόσμο μου. Του φώναζα να με αφήσει ήσυχη αλλά εκείνος δεν σταματούσε! Εντελώς ξαφνικά, ένα χέρι περνάει απότομα από μπροστά μου, αρπάζει το ξύλο που κρατούσε εκείνο το παιδί και το σπάει. Πριν προλάβω να καταλάβω τι είχε συμβεί, ακούει τη μελωδική και βελούδινη φωνή του « Νομίζω πως την άκουσα να σου λέει να την αφήσεις ήσυχη!!». Ήταν η πρώτη φορά που έδειξε να με προσέχει!! Έκατσε δίπλα μου και με ρώτησε αν είμαι καλά!! Προσπάθησα να του απαντήσω αλλά ένιωσα τη φωνή μου να έχει εγκλωβιστεί μέσα μου! Όσο και να προσπαθούσα μου ήταν πολύ δύσκολο να βάλω τις σκέψεις μου, την αναπνοή μου και τη φωνή μου σε μια τάξη. Η καρδιά μου κτυπούσε τόσο δυνατά που φοβόμουν μην την ακούσει. Προσπάθησε να μου πιάσει την κουβέντα και τότε άρχισα να αναρωτιέμαι πως είναι δυνατόν να είναι τόσο υπέροχος, τόσο τέλειος...
Άρχισα να χάνομαι στις σκέψεις μου όταν ξαφνικά περνάει το χέρι του στη μέση μου και με πέρνει αγκαλιά... Τότε μου ψιθυρίζει στο αφτί «μήπως δεν νιώθεις άνετα; Θέλω να νιώθεις άνετα μαζί μου...». Δεν ήξερα τι να απαντήσω. Προτίμησα να τον κοιτάξω, αλλά αποδείχθηκε ακόμη πιο λάθος κίνηση. Το υπέροχο χαμόγελό του με μπέρδεψε ακόμη περισσότερο και έκανε την καρδιά μου να κτυπά ακόμη πιο δυνατά. Έκανα τα πάντα για να την ελέγξω, αλλά τίποτα . Δεν μπορούσα να πιστέψω όλο αυτό το πραγματικά υπέροχο σκηνικό, όταν ξαφνικά σκύβει και με φιλάει, ολοκληρώνοντας το παραμύθι!! Ήταν το πιο μοναδικό, το πιο γλυκό φιλί που μου έχουν δώσει ποτέ, μεταμορφώνοντας το συννεφιασμένο τοπίο σε ένα μικρό παράδεισο! Τον δικό μας παράδεισο!
Είχα αρχίσει να πιστεύω πως ζούσα ένα όνειρο ή τουλάχιστον στο μικρό και ροζ εφηβικό μυαλουδάκι μου έτσι έμοιζε. Δεν ήθελα να τελειώσει το παραμύθι μου, όταν ξαφνικά άκουσα το κινητό μου να κτυπά. Ήταν ο πατέρας μου, ο οποίος μου είπε πως αν δεν γυρίσω σπίτι εγκαίρως θα ήμουν τιμωρημένη για πολυυυύ καιρό!!! Όπως ήταν φυσικό, έφυγα σαν την τρελή και μόνο λίγο πριν φτάσω στο σπίτι συνειδητοποίησα πως δεν είχα κανέναν τρόπο για να τον ξαναδώ. Πολλές φορές βρέθηκα στο Σύνταγμα, αλλά καμιά από αυτές δεν τον πέτυχα εκεί. Ο καιρός περνούσε και είχα αρχίσει να απογοητεύομαι. Είχα αποφασίσει να μην τον σκεφτώ ξανά, να μην τον αφήσω να αναστατώσει ξανά τα ονειρά μου. Αλλά πόσο δυνατή μπορεί να είναι η θέληση απέναντυ στη μοίρα; Είχαν περάσει σχεδόν τέσσερις μήνες και είχα σιγουρευτεί πια πως με είχε ξεχάσει! Η μοίρα όμως παίζει το δικό της παιχνίδι...

Ήταν Σάββατο βράδυ και όπως κάθε εβδομάδα τέτοια μέρα είχα την καθιερωμένη έξοδο με τα κορίτσια. Λίγο πριν φτάσω στην πόρτα του σπιτιού μου, ακούω το κινητό μου να κτυπά. Το βγάζω για να διαβάσω το μήνυμα « Γειά σου! Τι κάνεις; Με θυμάσαι; Είμαι εκείνο το παιδί από το Σύνταγμα!». Δεν μπορούσα να πιστέψω ότι ήταν εκείνος!!! Άρχισα να ουρλιάζω!! Δεν μπορούσα να το πιστέψω!!! Δεν με είχε ξεχάσει!! Ήμουν ευτυχισμένη!!
Η συνέχεια της ιστορίας είναι η γνωστή. Αυτό που κάνει τη διαφορά είναι πως αυτό που νιώθαμε ως έφηβοι έχει ωριμάσει μαζί μας. Είναι πιο δυνατό από ποτέ και όσο περνάει ο καιρός γίνεται ακόμη πιο δυνατό. Το πιο σημαντικό όμως είναι πως μου απέδειξε πως θα είσαι αρκετά τυχερή αν γνωρίσεις τον ιππότη ή τον πρίγκιπά σου, αλλά νιώθεις πραγματικά ευλογημένη όταν συναντάς τον φύλακα άγγελό σου με σάρκα και οστά... αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία...

ΠΗΓΗ...http://www.loveinaction.gr

Ο ΦΥΛΑΚΑΣ ΑΓΓΕΛΟΣ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ! (ΣΥΓΚΙΝΗΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ)


Ένα μωρό ρώτησε το Θεό...

"Μου λένε πως θα με στείλεις στη Γη αύριο,
αλλά πώς θα ζήσω εκεί που είμαι τόσο μικρό και αβοήθητο;"

"Ο φύλακας άγγελός σου θα είναι εκεί να σε περιμένει και θα σε προσέχει."

Το παιδί ξαναρώτησε, "Πες μου όμως, εδώ στον Παράδεισο για να είμαι ευτυχισμένο δεν έχω παρά μόνο να τραγουδώ και να γελώ."

Ο Θεός είπε, "Ο φύλακας άγγελός σου θα τραγουδά και θα γελά για σένα.
Και θα νιώθεις την αγάπη του και θα είσαι πολύ χαρούμενο."

Το παιδί όμως ξαναρώτησε, "Και πως θα καταλαβαίνω τι μου λένε οι άνθρωποι όταν μου μιλούν αν δεν ξέρω την γλώσσα;"

Ο Θεός είπε, "Ο φύλακας άγγελός σου θα σου πει τις πιο όμορφες και
γλυκιές λέξεις που θα ακούσεις ποτέ και με πολύ υπομονή και φροντίδα,
ο άγγελός σου θα σου διδάξει πως να μιλάς."

"Και ποιος θα με προστατεύει;"

Ο Θεός είπε, "Ο φύλακας άγγελός σου θα σε προστατέψει ακόμα κι αν αυτό σημαίνει να δώσει την ίδια του τη ζωή."

Όταν ήρθε η στιγμή ν΄ αφήσει τον Παράδεισο, το παιδί ρώτησε με βιασύνη, "Θεέ μου,
εφόσον είναι να φύγω τώρα, πες μου σε παρακαλώ το όνομα του αγγέλου μου."

"Απλά θα τη φωνάζεις... ΜΑΜΑ."


Επιμέλεια: Κυριάκος Διαμαντόπουλος

ΠΗΓΗ...http://www.agioritikovima.gr

Κυριακή 22 Ιανουαρίου 2012

ΜΙΑ ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ ΣΥΓΚΙΝΗΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ !


Η μητέρα του είχε μόνο ένα μάτι. Ντρεπόταν γι' αυτήν κι ώρες ώρες την μισούσε.
Η δουλειά της ήταν μαγείρισσα στην φοιτητική λέσχη. Μαγείρευε για τους φοιτητές και τους καθηγητές για να..
βγάζει τα έξοδά τους. Δεν ήθελε να του..
μιλάει για να μην μαθαίνουν ότι είναι παιδί μιας μητέρας με. ένα μάτι. Οι φοιτήτριες έφευγαν γρήγορα, όποτε την έβλεπαν να βγαίνει για λίγο από την κουζίνα κι έλεγαν πως δεν άντεχαν το θέαμα και πως τους προκαλούσε μια ανυπόφορη ανατριχίλα.
Μα από μικρόs είχε πρόβλημα με την εικόνα της μητέρας του.

Μια μέρα όταν ακόμη πήγαινε στο δημοτικό, πέρασε η μητέρα του στο διάλειμμα να του πει ένα γεια. Ένοιωσε πολύ στενοχωρημένos. «Πως μπόρεσε να του το κάνει αυτό»;. αναρωτιόταν. Την αγνόησε, της έριξε μόνο ένα μισητό βλέμμα κι έτρεμε. Την επόμενη μέρα ένας από τους συμμαθητές του φώναξε: «Εεεε, η μητέρα σου έχει μόνο ένα μάτι!.. Ήθελε να πεθάνει. Ήθελε να εξαφανιστεί. Όταν γύρισε σπίτι, της είπε: «αν είναι όλοι να γελάνε μαζί μου εξαιτίας σου τότε καλύτερα να πεθάνεις!».

Αυτή δεν του απάντησε.
«Δεν μ' ένοιαζε τι είπα ή τι αισθάνθηκε, γιατί ήμουν πολύ νευριασμένος», έλεγε αργότερα σ' ένα φίλο του. «Ήθελα να φύγω από εκείνο το σπίτι και να μην έχω καμία σχέση μαζί της. Έτσι διάβασα πάρα πολύ σκληρά με σκοπό να φύγω μια μέρα μακριά για σπουδές. και τα κατάφερα, μα ήλθε κι έπιασε αυτή τη δουλειά στη λέσχη για να με βοηθάει. Δεν μπορούσε να πάει κάπου αλλού;.».
Αργότερα παντρεύτηκε. Αγόρασε ένα δικό του σπίτι. Έκανε δικά του παιδιά κι ήταν ευχαριστημένος με τη ζωή του, τα παιδιά του, την γυναίκα του και τη δουλειά του!

Μια μέρα μετά από χρόνια απουσίας, όπως ο ίδιος της ζήτησε η μητέρα του πήγε να τον επισκεφτεί.
Δεν είχε δει ποτέ από κοντά τα εγγόνια της. Μόλις εμφανίστηκε στην πόρτα, τα παιδιά του άρχισαν να γελάνε, θύμωσε επειδή είχε πάει χωρίς να του το ζητήσει και χωρίς να τον προειδοποιήσει. Τότε της φώναξε: «πως τολμάς να έρχεσαι ξαφνικά στο σπίτι μου και να τρομάζεις τα παιδιά μου; Βγες έξω! Φύγε!». Η μητέρα του απάντησε γαλήνια: «Αα, πόσο λυπάμαι, κύριε! Μάλλον μου έδωσαν λάθος διεύθυνση» κι εξαφανίστηκε, χωρίς να καταλάβουν τα μικρά πως είναι γιαγιά τους.

Πέρασαν χρόνια και μια μέρα βρήκε στο γραμματοκιβώτιο του σπιτιού του μια επιστολή για τη σχολική συγκέντρωση της τάξης του από το δημοτικό σχολείο, που θα γινόταν στην πόλη πού γεννήθηκε. Είπε ψέματα στη γυναίκα του ότι θα έκανε ένα επαγγελματικό ταξίδι και πήγε. Όταν τελείωσε η συγκέντρωση των συμμαθητών, πήγε στο σπίτι που μεγάλωσε, μόνο από περιέργεια. Οι γείτονες, του είπαν ότι η μητέρα του είχε πεθάνει πρόσφατα. Δεν έβγαλε ούτε ένα δάκρυ. Του έδωσαν ένα γράμμα που είχε αφήσει γι' αυτόν:

«Αγαπημένε μου γιέ, σέ σκέφτομαι συνέχεια. Λυπάμαι που ήρθα στο σπίτι σου και φόβισα τα παιδιά σου. Έμαθα ότι έρχεσαι για την σχολική συγκέντρωση κι ένοιωσα πολύ χαρούμενη. Αλλά φοβάμαι ότι μπορεί να μην είμαι σε θέση να σηκωθώ από το κρεβάτι για να έρθω να σε δω. Έγραψα αυτό το γράμμα να στο δώσουν αν δεν με προφτάσεις. Στεναχωριέμαι που σε έφερνα σε δύσκολη θέση και ντρεπόσουν για μένα όσο ήσουν μικρός.

Βλέπεις. όταν ήσουν πολύ μικρός, είχες ένα σοβαρό ατύχημα κι έχασες το μάτι σου. Δεν θα μπορούσα να σε βλέπω να μεγαλώνεις με ένα μάτι. Έτσι σου έδωσα το δικό μου. Ήμουν τόσο υπερήφανη που ο γιος μου θα έβλεπε τον κόσμο με τη δική μου βοήθεια, με το δικό μου μάτι. Έχεις πάντα όλη την αγάπη μου».
sovaroi

Διαβάστε περισσότερα στο TO-POTISTIRI.BLOGSPOT.COM Το Ποτιστήρι ©: ΜΙΑ ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ ΣΥΓΚΙΝΗΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ !

ΠΗΓΗ... http://to-potistiri.blogspot.com

ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΕΤΕ......



Γεία σου μαμα..Είμαι το μωρό σου.
Δεν με ξέρεις άκομα, είμαι μόνο μερικών εβδομάδων.
Θα με γνωρίσεις σύντομα, το υπόσχομαι.
Το όνομα μου είναι Γιάννης,
Έχω καστανά μαλλιά και καστανά μάτια...
Ε λοιπόν δεν ειμαι έτσι ακόμα, αλλα θα γίνω όταν γεννηθώ.
Θα είμαι ο μοναχογιός σου.

Δεν θα έχω μπαμπά αλλα δεν πειράζει,
θα έχουμε ο ένας τον άλλον.

Όταν μεγαλώσω θέλω να γίνω γιατρός.
Σήμερα, έμαθες οτι............... είσαι έγκυος μαμά.
Είσουν τόσο χαρούμενη. Χαμογελούσες.
Έχεις το ποιο ωραίο χαμόγελο μαμά.
Όλη την μέρα μου μιλόυσες και ένιωθα τόση ασφάλεια μαμά. Σ'αγαπάω μαμά.
Όταν μεγαλώσω υπόσχομαι να σε κάνω τόσο περίφανη.
Θα γίνω γιατρός.

Σήμερα είπες στον μπαμπά για μένα ...
Δεν ήταν χαρούμενος μαμά. Είπε οτι δεν με θέλει.
Γιατί δεν με θέλει μαμά ; Τί του έκανα;
Ένιωσα έναν δυνατό κρότο και μέτα σε ακούω να κλαίς.
Σε χτύπησε μαμά. Γιατί το έκανε αυτο μαμά ;
Μετά σε αγκάλιασε και σου ζήτησε συγγνώμη κ εσύ τον συγχώρεσες..
Όταν γεννηθώ, δεν θα επιτρέψω σε κανέναν να σε χτυπήσει ξανά.

Λες οτι σαγαπάει μαμά. Αλλα εγώ δεν τον νομίζω.
Πάνε τρείς μέρες που σταμάτησες να μου μιλάς,
ή να αγκαλιαζεις την κοιλίτσα σου.
Γιατί μαμα ; Δεν με αγαπάς ποια ; Εγώ σε αγαπάω μαμά.
Σε ακούω να μιλάς με εναν γιατρό.
Κάτι πρόκειται να γίνει μαμά. Φοβάμαι μαμά.

Αρχίζω και πονάω. Σταμάτησε τους, βοήθησε με μαμά..
Τώρα ειμαι στον παράδεισο μαζί με τα αγγελάκια μαμά.
Μην ανυσηχείς, είμαι καλά. Γιατί το έκανες αυτο μαμά ;
Ήθελα τοσο πολύ να αντικρήσω το χαμογελό σου,
να δώ τον ήλιο,να γίνω γιατρός.ΝΑ ΖΗΣΩ.

Δέν πειράζει μαμά αν σταμάτησες να με αγαπάς.
Μπορώ να σε δώ απο εδώ που είμαι οπότε
δεν θα σε ξεχάσω ποτέ.

Συγγνώμη αν έκανα κάτι κακό μαμά.
Θέλω να με αγαπάς και πάλι ! Εγώ σε αγαπάω μαμά '' ...
Κάθε έκτρωση είναι μια καρδιά που σταματάει.
Δυό ματάκια που δεν θα δούν ποτέ.
Δύο χέρια που δεν θα αγγίξουν.
Δύο πόδια που δέν θα τρέξουν.
Ένα στόμα που δεν θα μιλήσει...

Δευτέρα 9 Ιανουαρίου 2012

ΝΑ ΠΡΟΣΕΧΕΙΣ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ!


Κάποτε ήταν μια τυφλή κοπέλα μισούσε τον εαυτό της που γεννήθηκε έτσι...αν και είχε μια όσο γινόταν φυσιολογική Ζώη ήταν απόμακρη και ακόμα και οι γονείς της με το ζόρι πολλές φορές έπαιρναν και μια της λέξη. Η κοπέλα αυτή είχε ένα φίλο … την στήριζε της συμπαραστεκόταν πάντα. Ήταν δίπλα της την άκουγε … και για εκείνη ήταν ο μοναδικός άνθρωπος που μπορούσε να ανοιχτεί να πει όσα νιώθει.” Μ αρέσει να βλέπω τον κόσμο μέσα από τα μάτια σου” του είπε σε... ένα περίπατο τους που εκείνος της περιέγραφε με κάθε λεπτομέρεια το τι γινόταν και τι έβλεπε.. Αυτό είναι το όνειρο μου να δω κάποτε τον κόσμο όπως και συ” ”Σου υπόσχομαι να πραγματοποιήσω αυτή σου την επιθυμία …
Ένα χρόνο αργότερα κατάφερε να βρεθεί δότης στο εξωτερικό και η κοπέλα επί ένα μήνα μεταφέρθηκε στο εξωτερικό για την εγχείριση ... με το φίλο της επικοινωνούσαν σπάνια ειδικά τις τελευταίες μέρες. Τελικά η επιστροφή της στο σπίτι άργησε ένα εξάμηνο μιας και οι γονείς της αποφάσισαν να κάνουν ένα ταξίδι στην Ευρώπη. Όταν γύρισε ο πρώτος που αντίκρισε ήταν εκείνος ... πάγωσε! “Είσαι και συ…;” ”Ναι είμαι τυφλός, είχα ένα ατύχημα δεν στο είπα από το τηλέφωνο ... δεν λέγονται έτσι αυτά … τέλος πάντων” είπε και έβγαλε ένα κουτάκι από την τσέπη του ... “Είχαμε δώσει μια υπόσχεση ... θα με παντρευτείς τώρα που βλέπεις”. Το κορίτσι αρνήθηκε τρομοκρατήθηκε δεν ήθελε να περάσει μια ζωή έτσι … οπότε εκείνος αποφάσισε να φύγει αφήνοντας ένα γράμμα ”Σου υποσχέθηκα να σε κάνω μια μέρα να δεις μέσα από τα μάτια μου ... τελικά τα κατάφερα τήρησα την υπόσχεση μου … άσχετα αν αθέτησες την δικιά σου ... Σ αγαπώ να προσέχεις τα μάτια μου”. Το κορίτσι όσο και αν έκλαιγε όσο και αν τον έψαχνε ήταν πλέον αργά…


panagiaalexiotissa.blogspot.com

Σάββατο 17 Δεκεμβρίου 2011

ΔΕΝ ΤΟΝ ΕΝΟΙΑΖΕ Η ΒΡΟΧΗ


Μια αληθινή ιστορία που εύχομαι να την ζήσουν όλοι.Ένα ζευγάρι στην Αθήνα.. 19 χρονών… Είναι ευτυχισμένοι… χωρίζουν… 100 λόγοι. Ο καιρός περνά. Αλλά, δυστυχώς,τα συναισθήματα παραμένουν ίδια για τον Άγγελο. Δεν μπορεί να την ξεχάσει. Είναι η πρώτη κοπέλα που είχε ερωτευτεί, και δεν μιλάμε για απλό ενθουσιασμό. Την έβλεπε να τον πλησιάζει και του κοβόντουσαν τα γόνατα. Και ας ήξερε ότι πλησίαζε εκείνον…. Δεν πίστευε ότι αυτή η κοπέλα είναι κοπέλα του… «ήταν Άγγελε ήταν» μονολογεί… «μα τι έγινε;» σκέφτεται ο Άγγελος. Ποτέ δεν συμφώνησε με αυτούς τους λόγους. «Τι έπαθα τώρα; Υποτίθεται την είχα ξεπεράσει» «γαμώτο»Το παίρνει απόφαση. Θα πάει να την βρεί. Έστω να την δεί .Τι κάνει, που είναι. «λες να με σκέφτεται;» «είμαι ανόητος τι σκέφτομαι…» Αφήνει κάτω το μπουφάν του. Στέκεται παίρνει μια ανάσα και το σηκώνει και πάλι. «θα πάω απλά να την νιώσω λίγο πιο κοντά μου.Μετά μια ώρα ποδαρόδρομου φτάνει λαχανιασμένος κάτω από το σπίτι της. κάθεται από την πλευρά του δωματίου της. Έβλεπε το φώς ανοιχτό «όχι ρε γαμωτο .Θεέ μου γιατί το κάνεις αυτό»

Μόλις άρχισε να πέφτει μια απίστευτη βροχή. ο Άγγελος ακάθεκτος συνεχίζει να κοιτάζει το δωμάτιο της. Δεν τον ένοιαζε η βροχή, την ένιωθε, ήξερε ότι ήταν μέσα. Αν τον έβλεπε κάποιος δεν θα καταλάβαινε ότι μαζί με την βροχή έπεφταν και δάκρυα. Δεν μπορούσε να σταματήσει. Απλά έκλαιγε. Απελπίζεται και αποφασίζει να πάρει τον δρόμο της επιστροφής. Περνώντας δίπλα από την μπροστινή προσοψη του σπιτιού της συνειδητοποιεί ότι η πόρτα ανοίγει και βγαίνει αυτή. Συνεχίζει να περπάτα. Αυτή μπαίνει σε ένα αυτοκίνητο. «Και άλλος την περίμενε τελικά» λέει ο Άγγελος, γυρνάει το κεφάλι και φεύγει. Ο καθένας από άλλο δρόμο. Όμως ο Θεός ήθελε να παίξει λίγο ακόμα. Μετά από δέκα λεπτά περπάτημα βλέπει μπροστά του εκείνη. οι δρόμοι τους είχαν ανταμωθεί. Το αυτοκίνητο στο οποίο είχε επιβιβαστεί είχε κολλήσει στην κίνηση. Ο Άγγελος σταματάει. Δεν μπορεί να ξεκολλήσει τα μάτια του από πάνω της. Εκείνη σαν να το αισθάνθηκε γυρνά το κεφάλι της προς το μέρος του. Δυσκολεύτηκε να τον αναγνωρίσει έτσι βρεγμένος που ήταν.

Εκείνη είχε παγώσει, δεν περίμενε να τον ξαναδεί. Ο Άγγελος πλησιάζει με αγριεμένο ύφος το αυτοκίνητο, ακινητοποιημένο από την κίνηση που είχε προκαλέσει η ασταμάτητη βροχή. Απλώνει το χέρι προς το αυτοκίνητο, τοποθετεί την παλάμη του στο τζάμι του συνοδηγού που καθόταν εκείνη-ήθελε να την νιώσει να την αγγίξει- την κοιτάει και φεύγει. Περπατάει χωρίς να γυρίσει να την κοιτάξει. «Δεν κατάλαβα τι έγινε από την στιγμή που γύρισα και έφυγα. Ούτε καν είχα ακούσει το όνομα μου. Εκείνη είχε βγει έξω από το αυτοκίνητο και με κυνήγαγε στον δρόμο. Με φώναζε!!! Δεν άκουγα τίποτα, αλήθεια λέω. Με πιάνει από τον ώμο και με γυρνά ¨ σου φώναζα¨ μου λέει. Με αγκαλιάζει σφιχτά, και καθόμαστε στο δρόμο με την βροχή να πέφτει ασταμάτητα πάνω μας. Ένιωθα ότι συμμετείχα σε ταινία. Δεν ήταν πραγματικά όλα αυτά που βίωνα. Εκείνη συνέχιζε να με αγκαλιάζει και εγω συνέχιζα να κλαίω σαν μικρό παιδί. Μετά από λίγο με κοιτάζει ¨οι λόγοι παραμένουν ίδιοι ¨ μου λέει ¨το ίδιο και ότι σ’ αγαπάω¨ ¨σ΄ ευχαριστώ για αυτό που είσαι και γι΄ αυτό που με έκανες¨.

Με φιλάει και φεύγει. Δεν της έχω μιλήσει από τότε. Δυστυχώς οι αιτίες που έφεραν την διακοπή στην σχέση μας δεν κατερρίφθησαν ούτε μετά από αυτό. Να σας πω την αλήθεια ακόμα μου κόβονται τα πόδια για εκείνη, ακόμα σκέφτομαι πως θα ήμασταν, αν είχα αλλάξει κάποια πράγματα ή αν κάποια γεγονότα δεν είχαν συμβεί στην ζωή μου. Δεν μετανιώνω για κάτι Θεωρώ ότι έζησα μία από τις καλύτερες εμπειρίες στην ζωή μου. Η κολλητή μου με ζηλεύει για αυτό. Είναι κάπως αστείο γιατί δεν είχε happy end. Παρόλα αυτά είναι τόσο δυνατή στιγμή που αποφάσισα να την μοιραστώ μαζί σας. Εύχομαι σε όλους να έχετε την δική σας ρομαντική ταινία και να είστε πάντα πρωταγωνιστής.

ΠΗΓΗ....http://www.loveinaction.gr

ΤΟ ΠΕΠΡΩΜΕΝΟ


Όλα ξεκινούν το καλοκαίρι του 2006 όταν μετακομίζω με την οικογένεια μου σε καινούριο σπίτι. Νιώθω μόνη, χωρίς τα γνωστά μου λημέρια, χωρίς τις συνήθειές μου, τις παρέες μου... Το μόνο που έχω είναι ένα γραφικό μπαλκονάκι στο δωμάτιό μου που δίνει μια λάμψη μέσα στο γκρίζο τοπίο μιας απρόσωπης Αθήνας... Δεν παίρνει πολύ καιρό να καταλάβω ότι λίγα μόλις μέτρα από το μπαλκόνι του δωματίου μου, υπάρχει ένα σπίτι μέσα στο οποίο υπάρχει η εστία αυτής της λάμψης!


Η μοναξιά συνεχίζεται κι όμως κάτι μου λέει ότι κάτι πρόκειται να συμβεί… Η ζέστη γίνεται αφόρητη κάτι που με ωθεί στο να ανοίξω διάπλατα την μπαλκονόπορτά μου και να βγω στο μπαλκόνι να πάρω λίγο αέρα… Ίσως την ίδια ιδέα είχε και κάποιος άλλος που βγήκε την ίδια στιγμή με μένα στο δικό του μπαλκόνι. Τα βλέμματα μας συναντήθηκαν και έμειναν καρφωμένα στο ίδιο σημείο. Δεν έβγαινε κουβέντα… Ωστόσο η απρόσμενη συνάντησή μας με έκανε να νιώσω κάτι μοναδικό.
Από εκείνη τη στιγμή όλα για μένα άλλαξαν… Λίγα μόλις μέτρα από το μπαλκόνι του δωματίου μου ένιωθα πως υπήρχε ο έρωτας της ζωής μου!! Ακόμη δεν έχω καταφέρει να εξηγήσω το γιατί, όμως δεν ένιωθα μόνη σ’ όλη αυτήν την κατάσταση∙ ήταν συμμέτοχος και εκείνος… Το μπαλκόνι εκείνο ήταν σα να τράβαγε το βλέμμα μου με μαγνήτη! Από την ημέρα εκείνη, ήταν δύσκολο να ξεκολλήσω. Κάτι δυνατό συνέβαινε μέσα μου, κάτι ανεξήγητο.

Το καλοκαίρι περνούσε και σιγά σιγά ανακάλυπτα τη νέα μου γειτονιά. Μια μέρα ξεκίνησα να πάω στο DVD CLUB μόλις τρία στενά από το σπίτι μου. Περπατώντας την μικρή αυτή απόσταση και περνώντας έξω από το σπίτι του «μυστηριώδους» μου γείτονα, σκεφτόμουν όλα όσα είχαν συμβεί εκείνες τις τελευταίες ημέρες… Σκεφτόμουν εκείνον και ένιωθα την καρδιά μου να χτυπά δυνατά με σταθερούς ρυθμούς ώσπου ακαριαία την ένιωσα μου να σταματά, τα πόδια μου έτρεμαν και τα μάτια μου έμειναν καρφωμένα σε ένα σημείο∙ βρισκόταν μπροστά μου!!!
Όταν μέσα σε δευτερόλεπτα συνήλθα, διαπίστωσα πως κι εκείνος είχε σταθεί να με κοιτάζει επίμονα σα να θελε να μου πει κάτι. Όμως κουβέντα δεν έβγαλε κανείς!

Ο καιρός περνούσε και γω είχα ήδη γνωρίσει μια κοπέλα που έμενε στο διπλανό διαμέρισμα. Σε κάποια συζήτησή μας με την κοπέλα, ανέφερα όλο αυτό που συνέβαινε με τον καινούριο μου γείτονα και προς μεγάλη μου έκπληξη εκείνη τον ήξερε… Δεν άργησα να μάθω όνομα και τηλέφωνο… Τον έλεγαν Γιώργο! Ένα sms ήταν η αρχη! (Στο σημείο αυτό αξίζει να αναφερθεί κάτι που εγώ δεν γνώριζα μέχρι πριν λίγο καιρό. Τις ίδιες ημέρες που εγώ ρωτούσα να μάθω το τηλέφωνό του για να επικοινωνήσουμε, ο ίδιος είχε ρίξει στο μπαλκόνι μου από το δικό του ένα χαρτάκι με τον αριθμό του. Ένα χαρτάκι που ποτέ δεν έφτασε στα χέρια μου. Κι όμως αυτός δεν το ήξερε. Πίστευε πως έτσι έμαθα τον αριθμό του…) Αρχίσαμε να μιλάμε, να γνωριζόμαστε καλύτερα… Οι μέρες μου απέκτησαν νόημα και η προσμονή μου για ένα βήμα παραπέρα συνεχώς μεγάλωνε. Δυστυχώς, πέρασε ένας χρόνος και το βήμα δεν έγινε…

Συνεχίζαμε να μιλάμε όπως τον πρώτο καιρό και πια κι οι δύο ξέραμε πώς νιώθαμε! Υπήρχε όμως ένα βασικό πρόβλημα που για τον χρόνο εκείνο στάθηκε εμπόδιο για μας… Η ηλικία. Ήμουν 16 κι αυτός γύρω στα 21, ηλικίες δύσκολες και ακανόνιστες. Περνούσε ο καιρός και το πρόβλημα παρέμενε ίδιο. Από το πρώτο βλέμμα μας ως τότε, τίποτα δεν είχε σβήσει. Αντίθετα, ο έρωτας δυνάμωνε και η επιθυμία μας να είμαστε μαζί εντεινόταν.
Το καλοκαίρι του 2006 είχε περάσει και είχε έρθει φθινόπωρο του 2007. Το κρύο ήταν αρκετό και η ανάγκη για μία ζεστή αγκαλιά μεγάλη. Έχουμε αρχίσει να βρισκόμαστε τακτικά στο μέρος όπου πρωτοσυναντηθήκαμε… στο DVD CLUB. Κάθε φορά που συναντιόμαστε, στεκόμαστε αντικριστά με τα βλέμματα μας καρφωμένα. Συζητάμε αόριστα πράγματα όμως πίσω από κάθε λέξη μας, κρύβεται και από μια σκέψη. Μία σκέψη για μας… Τώρα πια απολαμβάνει ο ένας την αγκαλιά του άλλου που έρχεται και δένει με ένα σκηνικό παγωμένο και ταυτόχρονα ζεστό.

Κάθε φορά νιώθω την τρυφερότητά του να με διακατέχει σ’ όλο μου το κορμί. Κάθε φορά που μ’ αγκαλιάζει νιώθω την καρδιά του να χτυπά δυνατά. Ωστόσο τίποτα δεν είναι πια σαφές. Μιλάμε με μια αγκαλιά και λέμε όσα θέλουμε αλλά δε μπορούμε να πούμε με λέξεις.
Οι μέρες περνούν και οι ολιγόλεπτες πολλές φορές συναντήσεις μας πολλαπλασιάζονται…

Έχουμε 28 Οκτωβρίου σήμερα. Μια ημέρα περηφάνιας για το έθνος μας και μια ημέρα ευτυχίας για μένα. Η ώρα είναι 8 το βράδυ και έχουμε κανονίσει να βρεθούμε στο γνωστό μέρος. Η απόσταση μεταξύ μας ολοένα μειώνεται μέχρι τη στιγμή που με σφίγγει στην αγκαλιά του. Απορροφημένη από τη μοναδική αυτή αίσθηση και απορροφημένη από το γρήγορο και συνάμα ρυθμικό χτύπημα της καρδιάς του, αδυνατώ να καταλάβω τι συμβαίνει. Με κινήσεις που ακόμη και σήμερα δεν μπορώ να θυμηθώ έχω βρεθεί να απολαμβάνω ένα φιλί… το πρώτο μας φιλί!!! Από την ημέρα εκείνη και στο εξής ζούμε το όνειρο που γεννήθηκε στις καρδιές μας με το πρώτο μας βλέμμα. Σήμερα, δύο χρόνια μετά, συνεχίζουμε να είμαστε μαζί αγαπημένοι και ερωτευμένοι. Κάθε φορά που σκέφτομαι ότι δε θα ‘χε γίνει τίποτα αν δεν είχα μετακομίσει σ’ αυτό το σπίτι, χαμογελάω και δε μετανιώνω γ αυτό ούτε δευτερόλεπτο.

Αυτή είναι με πολύ λίγα λόγια (πιστέψτε με!) η δική μου ιστορία. Εύχομαι όλοι να έχετε ζήσει κάτι ανάλογο κι αν όχι σύντομα να το ζήσετε! Απολαύστε την κάθε στιγμή του σα να είναι και η τελευταία….!!!

ΠΗΓΗ....http://www.loveinaction.gr

Κυριακή 4 Δεκεμβρίου 2011

Η 14ΧΡΟΝΗ ΠΟΥ ΝΙΚΗΣΕ ΤΟΝ ΚΑΡΚΙΝΟ ΚΑΙ ΕΤΡΕΞΕ ΣΤΟ ΜΑΡΑΘΩΝΙΟ!


Ακόμα ένα μάθημα ζωής...




''Κάποτε έχανα το λεωφορείο και νόμιζα πως έγινε κάτι σοβαρό. Σήμερα θα πω, υγεία πάνω από όλα'', αναφέρει χαμογελώντας μια 14χρονη, της οποίας η ζωή έμοιαζε κάποτε με μαραθώνιο!



Ο λόγος για την παγκόσμια πρωταθλήτρια καράτε, Τζωρτζίνα Ξένου, που συγκλόνισε πριν από λίγους μήνες με την ιστορία της στις "Γυναίκες της χρονιάς", όπου και κέρδισε το βραβείο ''Πρωταθλήτρια Ζωής''.



Η Τζωρτζίνα βγήκε νικήτρια από την αναμέτρησή της με την επάρατη νόσο, πήρε χρυσό μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Καράτε μόλις είχε τελειώσει τη χημειοθεραπεία της και το πρωί της Κυριακής, στέλντοντας το πιο αισιόδοξο μήνυμα, έτρεξε στον 29ο Κλασικό Μαραθώνιο της Αθήνας.



Σε συνέντευξη που έδωσε στο ''Έθνος'', λίγο πριν συμμετάσχει στον Μαραθώνιο, η 14χρονη αναφέρει: ''Ένα από τα όνειρά μου ήταν να τρέξω ολόκληρη τη διαδρομή των 42 χλμ. του Κλασικού Μαραθωνίου. Δυστυχώς, οι γιατροί μου το απαγόρεψαν κι έτσι θα κάνω αυτό που μπορώ. Θα τρέξω στα 5 χλμ.''.



Η μάχη της με τον καρκίνο ξεκίνησε στις αρχές του Δεκέμβρη του 2008, όταν ήταν 11 χρονών. Άριστη μαθήτρια στο σχολείο με πολλές χρυσές διακρίσεις και μετάλλια σε πανελλήνια, βαλκανικά και παγκόσμια τουρνουά καράτε.



Σε ηλικία μόλις 11,5 ετών αναγκάστηκε να υποβληθεί σε πολύ επίπονες εξετάσεις, χειρουργεία και πολύμηνη νοσηλεία. Μάλιστα, η διάγνωση προέκυψε μετά από επιμονή της μητέρας της, καθώς οι γιατροί έλεγαν πως οι πόνοι που ένιωθε η μικρή στην κοιλιά δεν ήταν κάτι σοβαρό.



''Ο αθλητισμός μέτρησε πολύ στην ψυχολογία μου. Είχα συνηθίσει να αγωνίζομαι. Για μένα κι αυτό ήταν ένας αγώνας'', σημειώνει η 14χρονη, ενώ η μητέρα της και δασκάλα καράτε, Μαρίζα, τονίζει: ''Η Τζωρτζίνα είναι γεννημένη νικήτρια. Όταν έρχεται η ώρα του αγώνα μεταμορφώνεται, ζητά την επιτυχία και την κατακτά''.

24ωρο

Κυριακή 27 Νοεμβρίου 2011

Ο ΕΡΩΤΑΣ ΚΑΙ Η ΨΥΧΗ


Ο Ερωτας και η Ψυχη είναι ένα μυθολογικό ζευγάρι, που βασανίστηκαν πολύ μέχρι να μπορέσουν να χαρούν την αγάπη τους ανεμπόδιστα. Αυτός είναι ο μύθος του Ερωτα και της Ψυχής όπως τον αναφέρει ο Απουλήιος, Ρωμαίος συγγραφέας του 2ου μ.Χ. αιώνα.


Ερωτας και Ψυχη

Αν και ο Θεός Ερως στην αρχαιότητα ήταν υπεύθυνος για τα πάθη πολλών θνητών και μη, τελικά και ο ίδιος δεν γλίτωσε από τα βέλη του. Ερωτεύτηκε κεραυνοβόλα την Ψυχή, μια θνητή που είχε τη φήμη μιας πανέμορφης γυναίκας. Ο μύθος του Ερωτα και της Ψυχής είναι όμορφος και αποδεικνύει τη δύναμη της αγάπης και του έρωτα στις ζωές όλων.

Η Ψυχή ήταν μια θνητή, κόρη μιας πολύ συνηθισμένης οικογένειας με τρία παιδιά. Ανθρωποι από όλα τα μέρη έρχονταν να επισκεφτούν την Ψυχή και να θαυμάσουν την ομορφιά της, τιμώντας την περισσότερο από τη Θεά Αφροδίτη.

Η Αφροδίτη όταν αντιλήφθηκε τι ακριβώς συνέβαινε, αποφάσισε να ζητήσει την παρέμβαση του γιου της Ερωτα, ο οποίος ανέλαβε να δηλητηριάσει τις ψυχές των ανδρών ώστε να μην επιθυμούν την Ψυχή. Ωστόσο, και ο ίδιος ερωτεύτηκε την Ψυχή, στρέφοντας κατά λάθος το βέλος του κατά του εαυτού του.

Τα χρόνια περνούσαν και οι γονείς της Ψυχής ήταν σαφώς προβληματισμένοι από την έλλειψη μνηστήρων, οπότε αποφάσισαν να στείλουν να πάρουν χρησμό, υποπτευόμενοι ότι κάποιος θεός έχει αναμειχθεί. Στους Δελφούς λοιπόν, ο Απόλλων, υπό την καθοδήγηση του θεού Ερωτα έδωσε χρησμό:

«Η Ψυχή δεν προορίζεται για γυναίκα κανενός θνητού. Ο άντρας της την περιμένει στην κορυφή ενός βουνού, και είναι ένα αποκρουστικό τέρας, που κανείς, ούτε θνητός ούτε αθάνατος, δεν μπορεί να του αντισταθεί». Αν και όλοι έπεσαν σε βαθιά θλίψη, αποφάσισαν να εκπληρώσουν το χρησμό ετοιμάζοντας λαμπρό γάμο με το “τέρας” του βουνού.

Ο γάμος έγινε αλλά η Ψυχή δεν μπορούσε να δει το σύζυγό της, ο οποίος εμφανιζόταν μόνο τα βράδια σε εκείνη και πάντα μέσα στο σκοτάδι. Ήταν ωστόσο τόσο τρυφερός και καλόκαρδος που η Ψυχή κατάλαβε ότι δεν μπορεί να είναι ένα αποκρουστικό τέρας, αλλά ο άντρας που επιθυμούσε σε όλη της τη ζωή.

Περνούσε υπέροχα μαζί του αλλά προβληματιζόταν γιατί δεν τον είχε δει ποτέ. Όταν κάποια στιγμή αποφάσισε να πάει στο πατρικό της, οι αδερφές της ζήλεψαν για την καλή της τύχη και την έπεισαν ότι για να μη θέλει να της φανερωθεί όχι μόνο θα είναι ένα τέρας, αλλά θα θέλει να τη σκοτώσει κιόλας. Ετσι λοιπόν της πρότειναν να τον σκοτώσει εκείνη πρώτη.



Η Ψυχή χάνει τον Ερωτα

Η Ψυχή με το λυχνάρι αντικρίζει το πρόσωπο του Ερωτα

Η Ψυχή γύρισε στο παλάτι, και ξάπλωσε με το μυστηριώδη σύζυγό της. Όταν εκείνος αποκοιμήθηκε, η ψυχή πήρε ένα λυχνάρι και ένα μαχαίρι και αποφάσισε να τον σκοτώσει. Εγειρε από πάνω του και καθώς φώτισε το πρόσωπο του με το λυχνάρι, είδε προς μεγάλη της έκπληξη τον πανέμορφο Θεό Ερωτα.

Η Ψυχή τα έχασε, το λυχνάρι έγειρε στο πλάι και καυτό λάδι χύθηκε πάνω στον Ερωτα. Ο Ερωτας ξύπνησε από τον πόνο και πέταξε μακριά, λέγοντας της πως η καχυποψία της σκότωσε την αγάπη τους και ότι δεν θα μπορούσαν να είναι μαζί πια, αφού αυτή – μια θνητή – είδε το πρόσωπο ενός αθάνατου.

Μετανιωμένη η Ψυχή άρχισε να αναζητά τον Ερωτα παντού, χωρίς αποτέλεσμα. Κάποια στιγμή μετά από πολλή περιπλάνηση έφτασε σε ναό της θεάς Δήμητρας, η οποία τη συμβούλεψε να παρακαλέσει την Αφροδίτη να την αφήσει να δει το γιο της.

Η Αφροδίτη είχε φυλακίσει τον Ερωτα μέχρι να ξεχάσει την Ψυχή και να επουλωθεί η πληγή από το καυτό λάδι. Ακουσε όμως από τις ικεσίες της Ψυχής και της απάντησε ότι για να δει τον αγαπημένο της, θα έπρεπε πρώτα να περάσει τρεις δοκιμασίες.

Οι δοκιμασίες ήταν δύσκολες, αλλά η Ψυχή κατόρθωσε να πραγματοποιήσει τις δυο πρώτες με επιτυχία. Ωστόσο η τελευταία δοκιμασία απαιτούσε να κατέβει στον Άδη και να φέρει το κουτί της Περσεφόνης στην Αφροδίτη. Το κουτί αυτό περιείχε το μαγικό ελιξήριο της ομορφιάς και η Ψυχή απαγορευόταν να το ανοίξει.

Η Ψυχή πήρε το κουτί αλλά δεν αντιστάθηκε στον πειρασμό να το ανοίξει για να πάρει λίγο φάρμακο ομορφιάς για τον εαυτό της. Ωστόσο στο κουτί η Περσεφόνη δεν είχε βάλει κανένα μαγικό φίλτρο που θα μπορούσε να την κάνει πιο όμορφη, αλλά τον Μορφέα, που την έριξε σε βαθύ ύπνο.

Ο Ερωτας σώζει την Ψυχή
Οταν ο Ερωτας έμαθε τι έπαθε η αγαπημένη του, δραπέτευσε από το παλάτι της Αφροδίτης, πέταξε στον Ολυμπο και παρακάλεσε τον Δία να σώσει την Ψυχή. Ο Δίας συγκινημένος από την αγάπη του θεού Ερωτα, την έκανε αθάνατη, επιτρέποντας στον Ερωτα να ενωθεί μαζί της για πάντα.

ΠΗΓΗ...http://www.lovepoint.gr

ΙΝΤΕΡΝΕΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΑΓΑΠΗΣ


Ιντερνέτικη ιστορία Αγάπης . . . (!)

Σχέση καμιά δεν είχε με το internet.....της άνοιξαν τα μάτια οι γιοι της κάποιο βράδυ δείχνοντας της ένα site γνωριμιών.....γέλασε το βρήκε ανόητο....μέρες μετά, ένα Σάββατο βραδύ από ανία αποφάσισε να ρίξει μια ματιά σαν επισκέπτρια, την επόμενη μπήκε στον πειρασμό να φτιάξει ένα προφίλ.
Η θυρίδα της γέμισε με mail.
Πριν ένα χρόνο ακριβώς σαν σήμερα τέτοια ώρα έλαβε ένα mail από κάποιον που δήλωνε ανύπαντρος 45αρης στρατιωτικός ακόλουθος της πρεσβείας μας μόλις επαναπατρισθείς από πολύχρονη παραμονή στο εξωτερικό ο οποίος έψαχνε να παντρευτεί.....
'Είναι δυνατόν" σκέφτηκε εκείνη "πιστεύει ο τύπος ότι υπάρχει γυναικά που θα τσιμπήσει με τον τρόπο αυτό?"



Αγνόησε το mail του, αγνόησε και τα επόμενα που έφθαναν καθημερινά.....
Εκείνος επέμενε ότι από όσα διάβασε στο προφίλ της θεωρούσε ότι ήταν αυτό που έψαχνε....
Κάποια μέρα που βαρέθηκε να διαγραφεί τα αναπάντητα mail του στη θυρίδα της του απάντησε.
Του είπε πως από περιέργεια είχε μπει στο site και πως δεν έψαχνε τίποτα και επιπλέον είχε περάσει ο καιρός που πίστευε στα παραμύθια, στο βασιλόπουλο που εμφανίζεται από το πουθενά και κάνει ευτυχισμένη την πριγκίπισσα.....και πως όσα βατραχάκια και αν είχε φιλήσει ίσα με τώρα κανένα δεν είχε μεταμορφωθεί σε βασιλόπουλο.

Από εκείνη τη στιγμή και μετά την ονόμασε "πριγκίπισσα" και τον εαυτό του "βατραχάκι"
Χειριζόταν άψογα την Ελληνική γλωσσά το "βατραχάκι" και συχνά χρησιμοποιούσε λέξεις ξεχασμένες που προσέδιδαν στα γραπτά του μια μαγεία, είχε ανεπτυγμένο πνεύμα και χιούμορ.
Αυτό και μονό την γοήτευε, την ξεκούραζε να τον διαβάζει.
Της έγραφε για τον εαυτό του για την ζωή του για τους τόπους που είχε ταξιδέψει και γνωρίσει.....

Εκείνη στην αρχή ήταν "μαγκωμένη" μπορεί να ήταν αλήθεια όλα αυτά που έλεγε αλλά μπορεί και να ήταν οτιδήποτε άλλο, ένα ήταν σίγουρο και αδιαμφισβήτητο, το πνεύμα του, η καλλιέργεια του, οι γνώσεις του, η μόρφωση του, και το ότι ήταν καρφωμένη με τις ώρες στον υπολογιστή να ρουφάει τα γραπτά του.
Εκείνη στην Αθήνα, εκείνος στην Θεσσαλονίκη Σε λίγους μήνες το βατραχάκι θα έφευγε με μετάθεση στο Παρίσι, και θα ζούσε το υπόλοιπο της ζώνης του εκεί, της έστειλε και φωτογραφίες με το σπίτι που αγόρασε εκεί και ποσό λαχταρούσε να πάει εκεί σύντομα όχι μονός αλλά με μια σύντροφο.
Η πριγκίπισσα το προσπερνούσε αυτό, έκανε ότι δεν το διάβαζε καν.
Έφτασε στιγμή που αντάλλαξαν τηλεφωνά.
Όταν άκουσε την φωνή του μαγεύτηκε.....το χρώμα της φωνής η ζεστασιά της η ιδιόμορφη προφορά του.....την συγκλόνισαν αλλά δεν ήθελε να το παραδεχτεί.
Της τηλεφωνούσε καθημερινά κάθε μια ώρα περίπου και της έστελνε άπειρα sms.




Σιγά-σιγά ξανοίχτηκε και η πριγκίπισσα και του μίλησε για κείνη, την ζωή της τα όνειρα, τους φόβους, της ελπίδες, τα θέλω της, τις ιδιομορφίες του χαρακτήρα της.
Η "παρουσία" του έστω και έτσι είχε δώσει άλλο χρώμα και νόημα στη ζωή της. Η πριγκίπισσα συνειδητοποίησε ότι ήταν ερωτευμένη με κάποιον άγνωστο κάποιον που δεν είχε δει τη μορφή του αλλά και δεν ήξερε τίποτα για αυτόν.
"'Μπορεί να είμαι τόσο ανόητη μεγάλη γυναικά?" σκεφτόταν και προσπαθούσε να τον βγάλει απ το μυαλό της να πάψει να είναι ερωτευμένη με έναν "εικονικό" άνθρωπο.
Δεν το ομολογούσε ούτε στον εαυτό της ότι είναι ερωτευμένη, ήταν ανόητο παράλογο.....
Το βατραχάκι όμως της ομολόγησε ότι είναι ερωτευμένο μαζί της.....της ομολόγησε ότι έκανε όνειρα για μια κοινή ζωή μαζί της.
"Κυρά μου" την έλεγε πια και εξέπεμπε αυτή η λέξη, μια λατρεία και ένα σεβασμό που την άφηνε άφωνη.
Μπροστά της ξεδιπλωνόταν ένα παραμύθι που όμοιο του δεν είχε ούτε ονειρευτεί και την προκαλούσε....με κόπο κρατιόταν να μην βουτήξει σ αυτό και αν μην παραδοθεί στα νυχτιά του.

Τι ειρωνεία αλήθεια...Χρονιά τώρα παρακάλαγε με όλη τη δύναμη της ψυχής της να βρεθεί κάποιος στο δρόμο της που θα δώσει φωτιά στο φιτίλι της ψυχής της, και στον διάβολο θα πουλιόταν να ξαναερωτευτεί και να την ερωτευτεί κάποιος και τώρα της συνέβαινε με τον τρόπο αυτόν τον τόσο παράλογο.
Εκείνη μαζευόταν όλο και περισσότερο εκείνος ανοιγόταν.....
"Μα δεν με έχεις δει....Δεν είμαι όμορφη.....Δεν έχω ωραίο σώμα, έχω πάρει πολλά κιλά τελευταία.....Δεν θα σου αρέσω...Μην κανείς όνειρα λοιπόν"

«Για μένα είσαι η πιο όμορφη.....γνωρίζω την ψυχή σου αυτή η ομορφιά με νοιάζει...."έλεγε το βατραχάκι.....και "κλείσε τα ματιά τώρα και φαντάσου πως σε λίγους μήνες θα σε κρατώ απ' το χέρι και θα κάνουμε βόλτα στον Σηκουάνα....θα σε κρατάω αγκαλιά μπροστά στο τζάκι του σπιτιού μας θα...θα...θα..."
Ποσό ήθελε να βουτήξει στα νερά αυτού του ονείρου η πριγκίπισσα.....ποσό το είχε ανάγκη.....ποσό είχε ανάγκη μια αγκαλιά, κάποιον να την κρατάει απ το χέρι.....κάποιον να της λέει "Σ αγαπώ κυρά μου" ποσό είχε ανάγκη πια να νοιώσει πως είναι να κουρνιάζεις την νύχτα σε μια αγκαλιά και σ αυτήν να ξυπνάς το πρωί.
Αλλά ήταν ανόητο και παράλογο να πλάθει τέτοια όνειρα…
«Την Παρασκευή έρχομαι Αθήνα..το βραδύ θα βρεθούμε επιτελούς» της είπε μια Τέταρτη
Αιώνες της φανήκαν τα εικοσιτετράωρα, την Παρασκευή την κοπάνησε νωρίς απ την δουλειά, πήγε στο κομμωτήριο αγόρασε καινούργια ρούχα, πήγε σπίτι και χώθηκε στην μπανιέρα, ήθελε να γίνει όμορφη..και περίμενε το τηλεφώνημα του περίμενε, περίμενε...αλλά τίποτα..το κινητό του κλειστό και εκείνος άφαντος…
Πέρασε το βραδύ εκείνο περιμένοντας και η οργή της φούντωσε, οργή για τον εαυτό της, την ανοησία της.
Ολόκληρο το Σαββατοκύριακο πέρασε χωρίς να δώσει σημάδι ζώνης το βατραχάκι και το κινητό του κλειστό..
Δευτέρα την ξύπνησε ο ήχος ειδοποίησης για νέο sms....φούντωσε η οργή της όταν διάβασε «Καλημέρα κυρά μου» Τον κάλεσε και τον πέρασε από σαράντα κύματα.... «Σκέψου ότι ίσως κάτι μου συναινεί» της είπε...... «Και πεθαμένος να ήσουν είχες υποχρέωση να με ενημερώσεις να μην περιμένω. Τέλος μην με ξαναενοχλήσεις!»
Δεν της τηλεφωνούσε πια μονό κάθε μέρα της έστελνε ένα «σ αγαπώ αύρα μου» με mail.
Παραμονή πρωτοχρονιάς της τηλεφώνησε.....ήταν ψυχρή στην αρχή σαν ένα κομμάτι πάγος.
«Δεν σου πάει κυρά μου να είσαι έτσι.....κάποτε θα καταλάβεις γιατί σε έστησα....δεν μπορώ να σου πω τώρα σ’ αγαπώ όσο τίποτα άλλο αρκέσου σ αυτό τώρα....όταν έρθει η ώρα θα καταλάβεις»
Δεν καταλάβαινε όμως εκείνη.....δεν φανταζόταν τον πραγματικό λόγο....υποψιαζόταν μονό διαφορά.....Υποψιαζόταν ότι κάπου σε κάτι της είχε πει ψέματα και μια συνάντηση ίσως αποκάλυπτε το ψέμα του......μονό τον πραγματικό λόγο δεν υποψιαζόταν.
Ήταν ερωτευμένη όμως και μαλάκωσε του έδωσε μια ευκαιρία και η ιστορία συνεχίστηκε. Κάθε φορά της έδινε υπόσχεση ότι θα έρθει να την συναντήσει και κάθε φορά κάτι προέκυπτε και αναβαλλόταν.....Το πηρέ απόφαση πως ποτέ δεν θα τον έβλεπε από κοντά....κάποτε θα κατάφερνε να μην της είναι τόσο επιτακτικά απαραίτητη η επικοινωνία μαζί του κάποτε θα κουραζόταν και θα ξέφτιζε όλο τούτο.
Του ζήτησε μονό να πάψει να της λέει όλα εκείνα που ονειρευόταν ότι θα ζούσε μαζί της. Της έκανε το χατίρι καιρός πέρασε και το βατραχάκι έφυγε στο Παρίσι......

Τα τηλεφωνήματα καθημερινά και τα mail.
Πλησίαζε Πάσχα.....
«Θα έρθω στην πατρίδα για λίγες μέρες.....αυτή τη φορά σου δίνω το λόγω μου ότι θα συναντηθούμε.....Παρασκευή φτάνω Θεσσαλονίκη θα πάω κατ ευθείαν Τρίκαλα και την Τρίτη του Πάσχα θα είμαι κοντά σου κυρά μου»
Δεν τον πίστευε πια.....αλλά τον αγαπούσε και αυτή η αγάπη δεν την άφηνε να του κακιώσει.....ναι τον αγαπούσε.....μη σας φαίνεται περίεργο.....
«Δεν με νοιάζει πια» του έλεγε «Δεν θα σε δω ποτέ το ξέρω αλλά σ αγαπώ και θέλω μονό να είσαι καλά» Κάτι στην φωνή του την έκανε να φοβάται.....να ψυχανεμίζεται κάτι άσχημο....ένα τρέμουλο μια μελαγχολία που πριν δεν είχε η φωνή του....
Έφτασε Πέμπτη......
«Τι ώρα θα πας σπίτι σήμερα?» τη ρώτησε
«Δεν ξέρω.....» δεν του άρκεσε η απάντηση της επέμενε και αναρωτήθηκε γιατί τόση επιμονή.....δεν πηρέ απάντηση όσο και αν ρώτησε γιατί ρωτούσε εκείνος.....ξαφνικά το μεσημέρι ένοιωσε την ανάγκη να φύγει ραπ τη δουλειά.....ήθελε να περπατήσει κοντά στη θάλασσα.....μάζεψε τα χαρτιά της και τακτοποίησε το γραφείο της «Φεύγω θέλω να πάω στη θάλασσα» του έγραψε σε sms......

Βρήκε στο δρόμο......ποτέ δεν κοιτούσε γύρω της εκείνη την μέρα κάτι σαν μαγνήτης τράβηξε τη ματιά της μόλις βρήκε στο δρόμο.....το βόλεμα της έπεσε πάνω σε έναν κύριο που στεφόταν απέναντι από την είσοδο του εργοστασίου που δουλεύει.....ένας ψηλός λεπτός σαρανταπεντάρης......τράβηξε το βόλεμα και προχώρησε.......έφτασε στον Πειραιά χάζεψε στη μαρίνα......Κανά δυο φορές έκανε να μπει να αγοράσει ένα δώρο στο βατραχάκι αλλά.....σταμάτησε «Μην είσαι ανόητη ποτέ δεν θα έρθει» είπε στον εαυτό της.
Περπατούσε και στιγμές- στιγμές ένοιωθε ότι κάποιος ήταν διπλά της ένοιωθε τη ματιά τούτην ανάσα του.....γύρισε το κεφάλι....αλλά κόσμος πήγαινε και ερχόταν....
Έκατσε να πιει καφέ κοντά στη θάλασσα μονή όπως πάντα...Χάθηκε το βλεμμα της εκεί που ενώνονται ορίζοντας και θάλασσα για ώρες. Αυτή η αίσθηση όμως ότι κάποιος είναι κάπου παραδίπλα της ήταν έντονη αλλά κανέναν δεν έβλεπε τριγύρω.....Το ίδιο και το βραδύ στο σπίτι και την άλλη και την παραλή μέρα.....έναν αέρα ανθρώπου ένοιωθε...

Έφτασε Τρίτη του Πάσχα....
«θα έρθεις τελικά?» τον ρώτησε...... «Ηρθα είδα και φεύγω....» της είπε..... Το ήξερε ότι δεν θα ερχόταν αλλά μια μικρή ελπίδα πάντα τρεμόσβηνε μέσα της.....η απάντηση που του έδωσε ήταν......πικρή.....
«Αυτό το Ταμπελάκι με το νούμερο 34 της οδού Α....... πρέπει κάποιος να το φτιάξει.....είναι κριμένο και δεν φαίνεται καλά»
Έμεινε άφωνη...Μια λεπτομέρεια που μονό κάποιος που θα έψαχνε το σπίτι της μπορούσε να την προσέξει........Τρελάθηκε....... «Είσαι άδικος!» του φώναξε « Εσύ με ειδές αλλά μου στέρησες την ευκαιρία να σε δω και εγώ για μια και μονή φορά! Είσαι άδικος!»
Δεν τόλμησε να του πει ότι την είδε δεν του άρεσε... ήταν σίγουρη ότι δεν του άρεσε και έφυγε χωρίς να της μιλήσει.
«Ησύχασε κυρά μου, την Κυριακή θα είμαι κοντά σου...
Είμαι κοντά σου κάθε στιγμή»
«Δεν θα σε δω, ποτέ δεν θα σε δω....θα αγαπώ πάντα κάποιον που δεν θα ξέρω την μορφή του» είπε και πνίγηκε στο κλάμα.
Ξημέρωσε Κυριακή......μόλις η πρώτη αχτίδα του ηλίου γλίστρησε στο δωμάτιο εκείνη σηκώθηκε.....φόρεσε μια ρόμπα πάνω απ το νυχτικό της έφτιαξε καφέ και βρήκε στο μπαλκόνι.....το στόμα της πικρό απ τα τσιγάρα και τα ματιά πρησμένα απ το κλάμα.....κάθε που έφερνε όλη την ιστορία στο μυαλό της τα ματιά της έτρεχαν.....κοιτούσε στο κενό.....μέσα στα δακρυσμένα ματιά της μια σκιά η σκιά ενός άντρα διαγράφτηκε......στεφόταν απέναντι και της χαμογελούσε.....σκούπισε τα ματιά να δει καλυτέρα......κάτι της θύμιζε η φιγούρα του αλλά τι....?
Ναι...ήταν εκείνος έξω από την πόρτα του εργοστασίου, εκείνος ήταν που στεφόταν διπλά της σε μια μαρίνα στον Πειραιά, αυτός ο ίδιος στάθηκε διπλά της και άναψε κερί στην εκκλησιά την Παρασκευή όταν άναβε και εκείνη.......ήταν Εκείνος!
Κατέβηκε τις σκάλες σαν τρελή και έπεσε στην αγκαλιά του!
Εκείνη την μέρα ήταν δικός της για μια και μοναδική μέρα......ανεβήκαν σπίτι.....τον κοιτούσε, δεν έπαιρνε τα ματιά της από το πρόσωπο του για να το χαράξει στην μνήμη της... Ήξερε ότι δεν θα τον ξανάβλεπε δεν ήξερε το γιατί όμως.
Έκαναν έρωτα. Ποτέ δεν είχε κάνει έτσι ερωτά ξανά. Ποτέ κανένας άντρας δεν την είχε κάνει δική του με τέτοια λατρεία και τέτοιο σεβασμό. Έφτασε η ώρα να χωριστούν.....
«Αύριο πάλι κυρά μου » της είπε
«Αύριο πάλι αγαπημένε μου» του είπε και εκείνη και ας ήξερε πώρε δεν υπήρχε αύριο....
«Να μην ξεχάσεις ποτέ ότι είσαι η κυρά μου και Σ αγαπώ»
Χάθηκε......αφήνοντας της την ανάμνηση του......
Στιγμή δεν έπαψε να τον σκέφτεται.......μάταια τον αναζήτησε ......το κινητό του κλειστό και το τηλέφωνο στο σπίτι στο Παρίσι δεν απαντούσε ποτέ.

Ήταν όλα όσα της είχε πει......Αλλά υπήρχε κάτι που δεν ήξερε και δεν μπορούσε να καταλάβει τι ήταν αυτό. Το ένστικτο της έλεγε ότι την αγαπούσε έτσι όπως της έλεγε απ τον πρώτο καιρό της επικοινωνίας τους.
Σήμερα το πρωί κάποιος χτύπησε την πόρτα του γραφείου της. «Η κυρία Κ.........?» τη ρώτησε, «Αυτόν τον φάκελο σας τον στέλνει το......βατραχάκι» είπε Τινάχτηκε απ' την καρεκλά και άρπαξε τον φάκελο, τον έσκισε και άρχισε να διαβάζει.

«Κυρά μου σ αγαπώ, συγχώρησε με που δεν κατάφερα να μείνω κοντά σου όσο και αν το ήθελα.
Μην πονέσεις κυρά μου, δεν θέλω να πονάς, πάλεψα να τα καταφέρω μα....νικήθηκα.
Από κει που είμαι τώρα θα είμαι πάντα διπλά σου.

Εκείνη τη φορά που σε έστησα έμαθα πως έχω μονό λίγο καιρό ζωή, την ώρα που βρήκα νόημα στη ζωή μου εκείνη αποφάσιζε να μου γυρίσει την πλάτη.
Αυτός ήταν ο λόγος που κάθε φορά ερχόμουν αλλά δεν ερχόμουν, δεν ήθελα να πονέσεις, να καταλάβεις, να σου πω την αλήθεια.....Σκέφτηκα πολύ αν έπρεπε να μάθεις, αλλά αν δεν μάθαινες τελικά θα έμενες με την πικρά ότι δεν σ αγάπησα και ήμουν ψεύτης.
Σ αγαπώ και ευχαριστώ τη ζωή που πριν μου γυρίσει την πλάτη μου έκανε δώρο την ύπαρξη σου. Έστω και για τόσο λίγο.
Να προσεχείς τον εαυτό σου κυρά μου και να χαμογελάς, να είσαι δυνατή.
Σ αγαπώ.»

Σωριάστηκε στην καρεκλά, ο πόνος ήταν βουβός τα δάκρυα πέτρωσαν στις άκρες των ματιών της.
«ΓΙΑΤΙ ΘΕΕ?» ούρλιαζε
«ΓΙΑΤΙ ΤΟΝ ΠΗΡΕΣ ΚΑΙ ΑΥΤΟΝ? ΓΙΑΤΙ?»
Μέσα σε δέκα χρονιά ήταν ο δεύτερος άντρας που αγάπησε και την αγάπησε και τους πηρέ ο θεός σε ταξίδι δίχως γυρισμό.

«Καλό ταξίδι μοναδικό και αγαπημένο βατραχάκι μου στων αγγέλων τα φτερά.»

ΠΗΓΗ...http://www.lovepoint.gr

ΑΓΝΩΣΤΟ ΤΕΛΟΣ


Την δικιά μου ιστορία..πιο εύκολα θα μπορούσε να την αποκαλέσει κανείς ιστορία επιστημονικής φαντασίας παρά μία απλή ιστορία αγάπης. Σε όσα άτομα την έχω διηγηθεί με έχου περάσει για σεναριογράφο!! Και μάλιστα για πετυχημένο σεναριογράφο!! Μόνο οι δικοί μου άνθρωποι που το έζησαν από κοντά, ξέρουν πως τίποτα από όλα αυτά δεν είναι ψέματα..ούτε υπερβολές!!

Ήταν ο Σεπτέμβρης του 2004...! Μόλις είχα κλείσει τα 16! Με μία από τις κολλητές μου αποφασίσαμε να πάμε ολιγοήμερες διακοπές μαζί με τους γονείς της, σε ένα νησί του Αιγαίου, τη Σύρο!! Φτάσαμε ξημερώματα Πέμπτης. Εκεί μας φιλοξένησε ένας συγγενής της κολλητής μου. Την επόμενη ημέρα αφού είχαμε κοιμηθεί καλά και ξεκουραστήκαμε αρκετά, φάγαμε κάτι, για να πάρουμε δυνάμεις και να κάνουμε την πρώτη μας εμφάνιση στους δρόμους του νησιού.
Γυρνώντας από την όμορφη βόλτα μας, σε ένα από τα πολλά υπέροχα σοκάκια, συναντήσαμε δύο παιδιά που καθόταν σε ένα σκαλοπατάκι και περνώντας από μπροστά τους, μας φλέρταραν αλλά εγώ δεν έδωσα καμία σημασία σε αντίθεση με τη φίλη μου που δε σταμάτησε να τους ανταποδίδει το φλερτ, χαμογελώντας τους! Εμείς συνεχίσαμε να προχωράμε και μετά από λίγο φτάσαμε σπίτι.

Ήρθε το βραδάκι και εμείς φορέσαμε τα καλά μας και στολιστήκαμε σαν σωστές κυρίες. Έπρεπε φυσικά να δείχνουμε πολύ ωραίες, καθώς ήταν η πρώτη μας βραδινή έξοδος σε ένα νησί στο οποίο είμασταν μόνες μας στην ουσία, αφού οι γονείς της κολλητής μου δεν μας ακολουθούσαν ποτέ στις εξορμήσεις μας. Πήγαμε λοιπόν για ποτάκι και περάσαμε πολύ όμορφα. Στον γυρισμό αποφασίσαμε να καθίσουμε για λίγο στα σκαλιά του δημαρχείου. Μαζί μας ήταν μία ξαδέρφη της κολλητής μου και ένας φίλος της και είχαμε πιάσει κουβεντούλα. Η συζήτηση διακόπηκε απότομα, καθώς μας τράβηξε την προσοχή ένα παιδί με μαύρη μπλούζα και άσπρο παντελόνι που ανέβαινε τα σκαλιά του δημαρχείου. Κατευθυνόταν προς τα αριστερά μας, που υπήρχε μία άλλη παρέα! Αμέσως ρωτήσαμε τον νεαρό που ήταν μαζί μας αν τον ήξερε. Εκείνος μας απάντησε πως δεν τον έχει ξαναδεί και πως μάλλον δεν πρέπει να ήταν ντόπιος. Μετά από λίγο γυρίσαμε σπίτι και κοιμηθήκαμε.

Το επόμενο πρωί μας σήκωσε η μητέρα της κολλητής μου, κακήν κακώς, να πάμε λέει σε μία καθολική εκκλησία που ήταν πολύ όμορφα και είχε και απίστευτη θέα. Σηκωθήκαμε τελικά με χίλια ζόρια, για να της κάνουμε το χατίρι, μιας και δεν είχαμε πάει ούτε μία βόλτα μαζί της. Ύστερα από πολύωρο περπάτημα είδαμε την εκκλησία πάνω στο βουνό να αχνοφαίνεται! Τα σκαλιά όμως...δεν είχαν τελειωμό!! Σχεδόν φτάνοντας, επιτέλους, στην κορυφή του βουνού συναντήσαμε δύο νεαρούς καθισμένους στα σκαλιά έτοιμους να καταρρεύσουν. Αφού περάσαμε από δίπλα τους, σηκώθηκαν λέγοντας άντε υπομονή!!φτάνουμε!! . Η μητέρα της κολλητής μου όμως, δεν άντεχε να προχωρήσει και κάθισε σε ένα παγκάκι και μας είπε να συνεχίσουμε και θα ερχόταν σε λίγο και η ίδια. Έτσι, φτάσαμε πρώτες, εγώ με την κολλητή μου στην εκκλησία και ύστερα από λίγο μπήκαν και τα δύο παιδιά που είχαμε συναντήσει. Μας ζήτησαν να τους πάρουμε φωτογραφία και εμείς προθυμοποιηθήκαμε αμέσως. Έπειτα βγήκαμε έξω. Σε ένα λεπτό ήρθαν και τα δύο αγόρια. Τότε μας πλησίασαν και μας ρωτούσαν αν είμασταν από εκεί και αν ξέρουμε ωραία μέρη να τους προτείνουμε. Εμείς τους είπαμε πως δεν είμασταν από εκεί και ότι δεν γνωρίζαμε και πολλά μαγαζιά. Πιάσαμε λοιπόν τη συζήτηση και ανταλλάξαμε τηλέφωνα για να βρεθούμε το μεσημεράκι, κατά τις τρεις, γιατί το ίδιο βράδυ θα έφευγαν, θα γυρνούσαν στην Αθήνα όπου έμεναν.

Τρείς και πέντε λοιπόν, βρισκόμασταν έξω από το σχολείο που είχαμε δώσει ραντεβού. Πήγαμε σε ένα μέρος που είχε θέα τη θάλασσα και ήταν πολύ ρομαντικά! Εκεί αρχίσαμε να συζητάμε γενικά για την ζωή μας. Του είπα πως καταγόμουν από την Κρήτη και εκείνη την χρονιά θα έμπαινα στο λύκειο. Έπειτα έμαθα πως εκείνος ήταν 18 ετών και φοιτούσε στην Αθήνα, ενώ δεν άργησε να έρθει και το πρώτο μας φιλί!!! Από τότε δε σταμάτησε ούτε στιγμή να με βγάζει φωτογραφίες. Όμως η ώρα είχε ήδη περάσει και έπρεπε να φύγουμε για να πάνε τα παιδιά στο καράβι, που απέπλεε επτά η ώρα. Έτσι λοιπόν..τόσο απλά αποχωριστήκαμε!!

Επτά και μισή, το τηλέφωνο μου χτύπησε και ήταν αυτός!! Το καράβι τους είχε καθυστέρηση, λόγω κακοκαιρίας και έτσι δεν χάσαμε ούτε λεπτό και τρέξαμε να τους ξανασυναντήσουμε!! Βρεθήκαμε λοιπόν σε κάτι σοκάκια! Αυτό ήταν!!! Το νιώσαμε κατ ευθείαν!! Αυτό που ζούσαμε...αυτό που νιώθαμε... εγώ και αυτός, δεν το είχαμε αισθανθεί ποτέ άλλοτε μέχρι τότε!!! Ήταν ένα πραγματικά έντονο και πρωτόγνωρο συναίσθημα!!! Δε σταματήσαμε να φιλιόμαστε και η αγκαλιά του έμοιαζε τόσο τρυφερή τόσο ασφαλή!!! Η ώρα όμως πέρασε και πάλι πολύ γρήγορα!! Όμως αυτή τη φορά δεν ήθελα να φύγει...δεν ήθελα να τον αποχωριστώ!!!! Όμως δεν γινόταν διαφορετικά. Αποχαιρετιστήκαμε στην πλατεία του δημαρχείου. Εκείνος πήγε από τη μία πλευρά και εγώ από την άλλη. Ξαφνικά γυρίσαμε και τα βλέμματά μας συναντήθηκαν και πάλι! Τότε τρέξαμε ο ένας προς τον άλλον...με σήκωσε στον αέρα και με φιλούσε....(όπως στις ασπρόμαυρες ταινίες, που μέχρι τότε έβλεπα και χλεύαζα!!) Δεν άντεξα άλλο να συγκρατώ τα δάκρυά μου και τότε ξέσπασα σε λυγμούς. Τότε αντίκρισα το βλέμμα του και είδα πως και τα δικά του μάτια ήταν βουρκωμένα . Τότε άκουσα την φωνή του να μου λέει: Σου το ορκίζομαι, θα σε ξαναδώ... και έφυγε!!
Τα παιδιά που συναντήσαμε στο σοκάκι την πρώτη μέρα και έπειτα το βράδυ στο δημαρχείο, ήταν τα ίδια παιδιά που συναντήσαμε και στην εκκλησία. Συναντηθήκαμε τρεις φορές τυχαία σε αυτό το νησί...ή όχι και τόσο τυχαία!!


Από τότε μιλούσαμε στο τηλέφωνο και στην ουσία είμασταν μαζί! Ήρθε και τα Χριστούγεννα στην Κρήτη, μετά δηλαδή από τρεις μήνες, μόνο και μόνο για εμένα, για να με δει!! Περάσαμε 4 υπέροχες ημέρες!!!(δεν κάναμε όμως τίποτα πονηρό, πράγμα που δεν πίστευε κανείς). Στο καράβι όταν έφευγε, το αποκορύφωμα ήταν πως του έδωσα μία σοκολάτα lacta και του είπα να περιμένει και πως ίσως του χρόνου να την απολαύσουμε μαζί. Τότε του ορκίστηκα πως θα έκανα τα πάντα για να περάσω στην Αθήνα..αλλά δυστυχώς δεν τα κατάφερα! Γνωρίζαμε και οι δύο, πως θα ήταν πολύ δύσκολο να κρατήσουμε αυτό που τόσο θέλαμε, λόγω της απόστασης! Όταν επέστρεψε στην Αθήνα, στην αρχή όλα ήταν όπως και πριν. Καθώς όμως περνούσαν οι μήνες, εκείνος όλο και απομακρυνόταν...μέχρι που έχασα κάθε επαφή μαζί του!! Τότε σκέφτηκα πως ο μόνος τρόπος να μάθω αν είναι καλά ήταν να επικοινωνήσω με τους φίλους του!! Εκείνοι στάθηκαν δίπλα μου σαν δικοί μου φίλοι... Μου έλεγαν να μην ανησυχώ και πως είναι καλά και πώς ότι και αν χρειαστώ αυτοί θα ήταν δίπλα μου!! Όπως και έγινε!! Συχνά μιλούσα μαζί τους και μου έλεγαν νέα του!! Όμως, επειδή μου έλεγαν πως γινόταν χάλια κάθε φορά που ρωτούσα για εκείνον, τους παρακάλεσα να μην τον ενημερώνουν όταν επικοινωνώ μαζί τους! Μετά από καιρό με ξαναπήρε ο ίδιος και μου είπε τον λόγο που με απέφευγε!! Προσπαθούσε να με ξεπεράσει γιατί δεν άντεχε αυτόν τον πόνο, αλλά δεν τα κατάφερνε!! Δε μπορούσε να με ξεχάσει..δε μπορούσε να με σβήσει από τη μνήμη του!! Από τότε, εγώ προσευχόμουν να βρει μία καλή κοπέλα να τον ηρεμήσει και να τον κάνει να είναι καλά. Δεν ήθελα να στεναχωριέται και πόσο μάλλον η αιτία να είμαι εγώ!!! Γιατί όταν είσαι ερωτευμένη με κάποιον, θέλεις αυτός να είναι καλά μαζί σου...όταν όμως αγαπάς κάποιον, θέλεις να είναι καλά ακόμη και σε ξένη αγκαλιά!!!!!



Από τότε μιλούσαμε αραιά και που στο τηλέφωνο. Η προσευχή μου είχε εισακουστεί!! Χαιρόμουν πολύ για την καινούρια του σχέση γιατί οι φίλοι του μου έλεγαν πως όσο σκεφτόταν εμένα είχε πέσει σχεδόν σε κατάθλιψη, αφού ποτέ δεν είχε κλάψει για γυναίκα και τους φαινόταν τόσο παράλογο και περίεργο που είχε φτάσει σε σημείο που το μόνο που έκανε ήταν να πίνει, να ακούει μουσική και να κλαίει.
Έπειτα από δύο χρόνια περίπου, κατάφερα να πάω Αθήνα και φυσικά τον συνάντησα!! Τον είδα για λίγες ώρες ένα βράδυ που πήγαμε για ποτό και το επόμενο πρωί που πήγαμε για καφέ. Μου είπε πως παρόλο που δεν μιλάμε καθημερινά με σκέφτεται συνέχεια και δε με έχει ξεχάσει!! Το ήξερα..το ένιωθα πως τίποτα από όσα μου έλεγε δεν ήταν ψέματα γιατί το ίδιο ακριβώς συνέβαινε και σε εμένα!!
Μετά από αυτή τη συνάντηση, συνεχίσαμε να κρατάμε κάποια επαφή μέσω του τηλεφώνου. Το καλοκαίρι αυτό του 2009, με πήρε τηλέφωνο και μου αποκάλυψε πως βρισκόταν στην Κρήτη και πως αν δεν υπήρχε πρόβλημα και αν ήθελα, να τον συναντούσα!! Φοβόμουν!! Δεν ήξερα αν έπρεπε να τον συναντήσω!! Ήθελα!! Ήθελα πολύ!! Αλλά καθώς έχω αρκετό καιρό σχέση με ένα παιδί, δεν ήξερα αν αυτό θα ήταν ό,τι καλύτερο για εμένα και για τη σχέση μου!! Τελικά βρεθήκαμε!! Τον είδα και πάλι ύστερα από δυόμισι χρόνια!! Τίποτα δεν είχε αλλάξει στα συναισθήματα μας!! Θέλαμε ο ένας τον άλλον τόσο πολύ, όσο στην αρχή!! Το περίεργο είναι πως δεν ένιωσα καθόλου τύψεις προς το πρόσωπο του αγοριού μου, για τα φιλιά που έδωσα στον άγγελο μου!! Στην αρχή με ενόχλησε η συμπεριφορά μου.. αλλά μετά κατάλαβα πως ήταν λογικό να μην έχω τύψεις..Δεν φίλησα..δεν αγκάλιασα έναν οποιονδήποτε! Είχα φιλήσει..με είχε πάρει αγκαλιά ο άγγελος μου!! Αυτός που ποτέ δε θα ξεχάσω μέχρι να κλείσω τα μάτια μου!!

Για να καταλάβετε, εκείνο το παιδί που γνώρισα στο νησί σημαίνει τα πάντα για εμένα... Είναι τα πάντα για εμένα...είναι το άλλο μου μισό!! Το ξέρω πως θα σκεφτείτε μα πώς είναι δυνατόν να λες πως είναι το άλλο σου μισό, αφού στην ουσία δεν τον ξέρεις καθόλου ..?! Αυτή είναι η μαγεία της δικής μας ιστορίας αγάπης. Ενώ δεν γνωρίζουμε τον χαρακτήρα του άλλου, ενώ δεν έχουμε ζήσει καθόλου μαζί..αγαπιόμαστε αληθινά!! Και δεν είναι ένα απωθημένο! Και αυτό το αποδεικνύει ο χρόνος.. Έχουν περάσει πέντε ολόκληρα χρόνια από τότε που γνωριστήκαμε σε εκείνο το νησί...και αντί ο χρόνος να σβήσει την φλόγα που υπάρχει στην καρδιά μας, την κάνει να ανάβει πιο πολύ..πιο έντονα...με περισσότερο πάθος!!
Εγώ συνεχίζω να έχω τη σχέση που σας ανέφερα πριν. Είναι ένα πολύ καλό παιδί και είμαστε πολύ καλά. Μαζί του έχω καταφέρει να μην κλαίω πλέον με λυγμούς κάθε βράδυ, καθώς πέρασα αρκετά χρόνια που δεν σταματούσα να κλαίω και στην ουσία να αργοπεθαίνω κάθε ένα λεπτό! Επίσης, μέσω του ανθρώπου που είμαστε τώρα μαζί, κατάφερα να σβήσω από το μυαλό μου τον άντρα των ονείρων μου.. Αυτά τα παιγνίδια του μυαλού μπορούν να σε καταστρέψουν!! Από το μυαλό μου όμως..! Όχι από την καρδιά μου!! Από την καρδιά μου δε θα φύγει ποτέ..ποτέ!!
Η μοίρα, μέχρι τώρα δε μας έχει επιτρέψει να μπορούμε να είμαστε μαζί! Δυστυχώς είναι πάρα πολύ δύσκολο, για να είμαι ειλικρινής ακατόρθωτο, να αφήσει εκείνος την ζωή του στην Αθήνα όπως και εγώ την ζωή μου στην Κρήτη για να είμαστε μαζί! Όπως καταλαβαίνετε, εκείνη την lacta που του είχα δώσει, δεν καταφέραμε να την φάμε μαζί!! Και από ό,τι μου έχει πει, δεν την έχει ανοίξει ακόμα!! Την κρατάει φυλαγμένη σε ένα κουτί όπως και όλες τις φωτογραφίες που με είχε βγάλει!!!!

Ξέρουμε όμως και οι δύο, πως κάποια στιγμή, θα τα φέρει έτσι ο Θεός που δε θα χρειαστεί να πληγωθεί κανένας από τους γύρω μας και θα είμαστε και πάλι αγκαλιά και δε θα μπορεί να μας χωρίσει κανείς!! Αλλά ακόμα και αν δεν τα καταφέρουμε ποτέ, αυτή η αγάπη θα μείνει για πάντα στο μυαλό και στην καρδιά μας ως η πιο γλυκιά ανάμνηση. Μία αληθινή αγάπη, μία αγάπη που κρατάει πέντε ολόκληρα χρόνια από απόσταση!!!

Η δικιά μας ιστορία δεν έχει ολοκληρωθεί, ούτε μεταφορικά(αν καταλάβατε το υπονοούμενο), αλλά ούτε και κυριολεκτικά. Στην δικιά μας ιστορία, δεν υπάρχει τέλος.. Αυτό είναι το δικό μας παραμύθι, που η τελευταία του σελίδα δεν γράφτηκε ακόμα.... Άγνωστη η συνέχειά του... άγνωστο το τέλος του!!Ποιός ξέρει; Μπορεί στο τέλος να είμαστε μαζί..μπορεί και όχι!! Ο χρόνος θα δείξει!!!

ΠΗΓΗ...http://www.lovepoint.gr

Τρίτη 22 Νοεμβρίου 2011

Πες του Χριστούλη να με δεχτεί...


Προχθές, γυρίζοντας ἀπὸ ἕναν Ἑσπερινὸ πέρασα ἀπὸ τὴν Ὁμόνοια. Πλῆθος νέων ἦταν μαζεμένοι γύρω ἀπὸ ἕνα παιδί. Στὸ χέρι του κρατοῦσε τὴν τελευταία σύριγγα τοῦ θανάτου. Τὸν πλησίασα καὶ μὲ δακρυσμένα μάτια φώναξε: “ Βοήθεια, πεθαίνω…”. Ἔτρεξα κοντά του τὸν ἀγκάλιασα. Μὲ σπασμένη φωνὴ μοῦ εἶπε: “ Παππούλη, πεθαίνω διάβασέ μου μιὰ εὐχή“ . Γονάτισα, τοῦ διάβασα μία εὐχή. Ψέλλισε δύο λέξεις: “ πὲς τοῦ Χριστούλη νὰ μὲ δεχτεῖ” καὶ ξεψύχησε μέσα στὴν ἀγκάλη μου, ἄγνωστος μεταξὺ ἀγνώστων. Φεύγοντας, ψιθύριζα μία προσευχή. ”Χριστέ μου, μία λέξη εἶπε ὁ ληστὴς καὶ τὸν δέχτηκες στὴν βασιλεία Σου, δέξου καὶ τὴν ψυχὴ αὐτοῦ τοῦ παιδιοῦ σου”.

Πηγή: Περιοδικὸ «Ἐρῶ», Ἀπρίλιος-Ἰούνιος 2011 - ἀπό τὸν Πρόλογο τοῦ βιβλίου «Λουλούδια ἀπὸ τοὺς κήπους τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας» τοῦ μακαριστοῦ Ἐπισκόπου Πατάρων Εἰρηναῖου

Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Η λίστα ιστολογίων μου

Σελίδες

Protected by Copyscape Plagiarism Checker